زنان جنگ(۳)

زنان عاشورا (۳)

در ادامه روایتِ زن از عاشورا...

با اینکه به زن بسیار ظلم شده است؛حقیقتی تلخ که رهبر انقلاب نیز بر آن تاکید دارند، اما زنان باید حقشان را خودشان بگیرند.این یک اصل است، در تمام عرصه‌ها... و چرا در دلِ خودِ آیین‌ها نه؟

در تمام این شب‌ها، و شب‌های سال‌های گذشته، یک گره‌ی ذهنی در مغزم رسوخ کرده: گره‌ای که باز نمی‌شود...
چرا هیئت‌ها، با استاندارد‌های مردانه صرفا تشکیل می‌شوند؟
انگار که برگزارکنندگان، تنها چشم به نیازهای یک نیمه‌ی جمعیت دوخته‌اند.

اما میان این هیئت‌ها،هستند به تعداد انگشت‌شماری که معیارشان صرفا جلوه‌گری و قاب دوربین نیست! آنان که دغدغه‌شان رسیدن جان‌ها به زلال معرفت حسین است.مبنای چیدمانشان آن است که فضا برای زن و مرد، با توجه به نیازشان مهیا شود.فضایی که کرامت هر دو گروه در آن حفظ شود و حضور، حضوری واقعی و اثر گذار باشد.
در هیئاتی مثل هیئت شهید پالیزوانی که بسیار سعی کرده احوالات یک خانوم و یک مادر را رعایت کند.

اما واقعیت‌های میدانی...
چشم که باز می‌شود، سیل جمعیت کودکان در بخش بانوان جاری ست و این مسئله، بدون تقصیر مادران، نظم را به هم می‌ریزد.یک "بی‌نظمیِ قشنگ" که بار آن بر دوش مادر است، در حالی که پدران، خود را اگر موظف ندانند، دست کم کمک حال نمی‌دانند.

چالش‌هایی چون پله‌ها و مسیر آشفته برای دسترسی، و اختصاص فضاهای کوچک، حاشیه‌ای و دوردست (اغلب در طبقات بالا یا پشت صحنه) که گویی به دلیل شکوه مراسم برادران تعیین شده‌اند، عملا زن را از متنِ واقعه و جریانِ اصلی دور می‌کند. این چینشِ فضا و عدم دسترسی مناسب به مداح و سخنران، باعث شده حس و حال بهتر و توجه کافی به مراسم کاهش پیدا کند و پیوند قلبی با مجلس دشوارتر شود.

نکاتی که از اهمیتِ حضورِ کاملِ زن در این فضا می‌گویند، از نقشِ مادر در تربیتِ دینیِ نسلِ آینده، و از اینکه آیینی به عظمت محرم، برای پایداری و انتقال، بیش از هر چیز به حضورِ فعال و درخورِ زنان نیاز دارد. آیینی که مادر، قلبِ تپنده‌ی انتقالِ آن است، باید برای مادر، فضایی در شأن فراهم کند.

#عاشورا #هیئت #زنان_عاشورا #نقش_زن_در_محرم #کرامت_زن