ﺁﻣﺪﯼ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﯽ ﺷﻌﺮ ﺑﺨﻮﺍﻧﯽ ﺑﺮﻭﯼ !

ﺁﻣﺪﯼ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﯽ ﺷﻌﺮ ﺑﺨﻮﺍﻧﯽ ﺑﺮﻭﯼ !
ﻧﺎﻣﻪ ﺍﯼ ﺧﯿﺲ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﯽ ﺑﺮﻭﯼ !
ﺩﺭ ﺳﻼﻡ ﺗﻮ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﯽ ﺍﺕ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﻮﺩ ..
ﻗﺼﺪﺕ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻧﯽ ﺑﺮﻭﯼ.
ﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺥ ﻣﻦ ﺑﮑﺸﯽ
ﺷﺎﺧﻪ ﯼ ﺳﯿﺐ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﺘﮑﺎﻧﯽ ﺑﺮﻭﯼ
ﺟﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﻗﻬﻮﻩ ﯼ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻟﺐ ﻧﺰﺩﯼ
ﺗﻠﺦ ﺑﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻟﺐ ﺑﺮﺳﺎﻧﯽ ﺑﺮﻭﯼ !
ﺑﺲ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﯼ ﻣﺎﻫﺖ ﺑﻮﺩﻡ !؟
ﺩﻟﺖ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺳﺮ ﺑﺪﻭﺍﻧﯽ ﺑﺮﻭﯼ؟
ﺟﺮﻡ ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﻋﯿﻦ ﻗﻀﺎﺕ ﻫﻤﻪ/ ﺩﺍﻧﯽ ﺑﺮﻭﯼ ..
ﭼﺸﻢ ﺁﺗﺶ !
ﻣﮋﻩ ﺭﮔﺒﺎﺭ !
ﺩﻭ ﺍﺑﺮﻭ ﻣﺎﺷﻪ !
ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﭽﮑﺎﻧﯽ ﺑﺮﻭﯼ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺗﻮ، ﺑﮑﺸﻢ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﺵ
ﻭﻟﯽ ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺷﻌﺮ ﺑﺨﻮﺍﻧﯽ ﺑﺮﻭﯼ