بالاخره یاد می گیریم از یک "دوستت دارمِ" ساده برای دلمان

بالاخره یاد می گیریم از یک "دوستت دارمِ" ساده برای دلمان یک خیالِ رنگارنگ نبافیم...
که رابطه یعنی بازی و اگر" بازیگری" نکنیم می بازیم...
که "داستان های عاشقانه" از یک جایی به بعد رنگ و بوی "منطق" به خود می گیرند...
یاد می گیریم که "خودمان را دریغ کنیم" تا همیشه "عزیز" بمانیم...
یاد می گیریم که باید "صورت مسئله ای" پر ابهام باشیم نه یک جوابِ کوتاه و ساده...
که وقتی "باد" می آید باید "کلاهمان"را سفت بچسبیم نه" بازوی" بغل دستیمان را...
روزی می فهمیم در انتهای همه گپ زدن های دوستانه باز هم تنهاییم....
یاد می گیریم که به اعتبار هیچ شانه ای اشک نریزیم و به اعتبار هیچ اشکی هم شانه نباشیم چون آدمی از همان سمتی می افتد که تکیه کرده است...
یاد می گیریم که محرم تن بودن با محرم دل بودن تفاوت دارد...تفاوتی از زمین تا آسمان...!!!!!