ا

ﺧﺮاﻓﻪ
ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺑﺎﻧﻮ ! ﻣﮕﺮ
ﻣﯽ ﺷﻮد ﻣﺤﺒﺖ دﻟﯿﻞ
ِ دوری ﺑﺎﺷﺪ ؟ اﯾﻦ
ﻣﺮدم ﭼﻪ ﺑﺪ دل ﺷﺪه اﻧﺪ ﺑﺎﻧﻮ ! ﯾﮑﯽ
ﻧﯿﺴﺖ رو در رو در ﺻﻮرﺗﺸﺎن زل
ﺑﺰﻧﺪ ﺑﮕﻮﯾﺪ آﺧﺮ
آدم ِ ﻋﺎﻗﻞ ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﻣﯽ
داﻧﯽ ﺑﺎﻧﻮ .. ﺗﻘﺼﯿﺮ
ِ ﺧﻮدﻣﺎن اﺳﺖ ﻣﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪا ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ .. ﺧﺪا ﻫﻢ از ﻣﺎ اﻧﺘﻈﺎری ﭼﻨﯿﻨﯽ ﻧﺪارد ﺧﺪا
ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ و ﻫﻤﻪ وﻗﺖ ﻣﺎ
ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ .. اﻣﺎ ﺑﺎز ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻣﺎ
دور ﻧﻤﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﺑﺎﻧﻮ ! ﻣﺎ ﮔﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ در
ﻫﯿﺎﻫﻮی ِ ﺑﯽ ﭼﯿﺰ ِ اﯾﻦ دﻧﯿﺎ وﮔﺮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ی اول و آﺧﺮﻣﺎن ﺧﺎﻧﻪ
ی ﺧﺪاﺳﺖ ! ﺑﺲ
ﮐﻪ ﺣﻘﯿﻘﯽ ﺳﺖ .. ﺑﺲ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﺺ اﺳﺖ ﺑﺲ
ﮐﻪ ﺧﺪاﯾﯽ ﺳﺖ ... ﻣﺎ
آدﻣﻬﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ دور
ﻧﻤﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﮔﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﺑﺎﻧﻮ ﮔ
ـــــــــــــــــــــ ﻢ و
ﺧﯿﺎل ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﯾﮏ اﻧﺪازه ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﻓﮑﺮ
ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ اﯾﻨﻬﻤﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ
ای ﻧﻤﯽ ﻧﺸﯿﻨﯿﻢ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﺑﻪ ﺧﻮدﻣﺎن ﺷﺎﯾﺪ
ﮐﺴﯽ ﺟﺎﯾﯽ دﯾﮕﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﯾﺎ
اﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻗﺎﻧﻊ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ !