آخرین خبر : خبرنامه دانشجویان ایران منتشر کرد: پاسخ به سو

آخرین خبر : خبرنامه دانشجویان ایران منتشر کرد: پاسخ به سوالهای «من بعد از این» مذاکرات؛ تصمیم کبری‬
تاریخ انتشار: 94/04/23 14:16
خبرنامه دانشجویان ایران/ متن پیش رو در خبرنامه دانشجویان ایران منتشر شده و انتشار آن به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست. پرونده هسته ای 12 ساله ایران و غرب که یکی از طولانی ترین پرونده های قرن معاصر است حالا و پس از تمدیدهای مکرر و اعلام ضرب الاجل های متعدد واقعا در ایستگاه آخر است. به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ حالا سوالهای فراوانی پیرامون مذاکرات هسته ای و جمع بندی مذاکرات وجود دارد


. این توافق عزتمندانه است؟ به کدام نقل قولها باید اعتبار بدهیم؟ آیا شباهت دادن به 598و یا استفاده از تعبیر «جام زهر» درست است؟ چقدر به مذاکره کنندگان اعتماد داریم؟ با رویکرد این دولت در سیاست خارجه موافقیم؟ بعد از توافق تکلیف «مرگ بر آمریکا» چه می شود؟ جشن هسته ای بگیریم؟ لطیفه برخی درباره جشن هسته ای و مشابهت دادن آن با خوشحالی طرفداران یک تیم بعد از باخت چقدر جدی است؟ منتقدین توافق از توافق ناراحتند؟


عاقبت دلواپس ها چه می شود؟ تیتر روزنامه ها چه تغییراتی می کنند؟ چقدر این مذاکرات در انتخابات آتی تاثیر دارد؟ تاثیر این مذاکرات بر معیشت مردم تا چند ماه دیگر دیده خواهد شد؟ چرا در همین یک هفته و در فرآیند مذاکرات 18قلم کالا گران قیمت تر شد؟ اقتصاد ایران معجزه خواهد دید؟


کسانی که با رویکرد جناحی به مذاکرات نگاه می کردند با چه تاکتیک هایی می خواهند میوه لوزان و وین و نیویورک را در بهارستان بچینند؟ «آب» چه می شود؟ ازدواج جوانها و ساختن فیلمهای فاخر که به مذاکرات ربط داشتند طی چه فرآیندی مرتفع می شوند؟ پرواز مستقیم تهران-نیویورک در آینده نزدیک محتمل است؟ بازگشایی سفارت آمریکا در ایران و ایران در آمریکا چطور؟


کاسبان تحریم بیکار می شوند؟ آخرش چه می شود؟ چقدر سوال در ذهن آدمهایی است، که مذاکرات را از نیویورک تا ژنو، از ژنو تا لوزان و از لوزان تا وین دنبال کردند! چه کسی قرار است به این سوالها پاسخ دهد؟ اصلا باید منتظر نشست تا کسی به این سوالها پاسخ بدهد؟ هرکس با آن میزان آگاهی و اطلاعاتی که از ماجرا دارد، بتواند پاسخ هایی برای سوال های فوق داشته باشد، که شاید منطقی هم به نظر برسد. درباره هرکدام از این سوال ها در دوسال گذشته، حرف بسیار زده شده است، اما حالا و بعد از جمع بندی مذاکرات بر پایه همان استدلال پیشین و به اقتضای اتفاقات رخ داده، بیایید هرکدام از این سوالات را با همین اطلاعات و آگاهی هایی که داریم پاسخ بدهیم. از سوال اول شروع کنیم.



آنچه امروز اعلام شده است، عزتمندانه است؟ نباید «خط قرمز» های مدنظر رهبری را فرمالیته تلقی کرد. این انگاره که" تیم مذاکره به این خط قرمزها اعتنا نمی کنند" درست نیست. اگرچه شاید از سوی افرادی با سابقه سیاسی مثبت هم مطرح شود. در مورد عزتمندانه بودن یا نبودن آنچه امروز اعلام شده است، نمی توان نظر قطعی داد، مناسب تر آن است که از روی متن اظهار نظر کرد، اما به نظر می رسد بانگاه خوشبینانه و با لحاظ کردن خط قرمزهای مطروحه، آنچه اعلام خواهد شد، به هیچ وجه یک سازش ذلیلانه و آنطور که بگویند «همه چیز را دادیم رفت» نیست


! درباره عزتمندانه بودن یا نبودنش بعدتر صحبت کنیم بهتر است. درباره سوال دوم، به کدام قولها باید اعتبار بدهیم؟ واقعیت آن است که تیم مذاکره کننده با همه غیور بودن و متدین بودن و مورد اعتماد بودن، متاسفانه در توافقات قبلی رویکردی یکپارچه درباره متن را اتخاذ نکرده است. نمونه اش قضیه فکت شیت. با این همه اما هنوز در دسترس ترین و مورد اعتمادترین افراد در شرح ماوقع جزییات مذاکره کننده تیم مذاکره کننده هستند



. در مورد افراد دیگری که آگاهی های فنی نسبت به مذاکرات ندارند و صرفا به دلایل شخصی درباره مذاکرات صحبت می کنند، با تحقیق باید اظهارنظرها را تایید یا تکذیب کرد و یا اصلا به آن ها بی اهمیت بود.

درمورد موضع رهبر انقلاب همانطور که خودشان اشاره کردند:«از خودشان باید شنید»نه احدالناس دیگری! سوال سوم، آیا شباهت دادن به 598 و تعبیر جام زهر درست است؟ حتی اگر آنچه به عنوان نتیجه مذاکرات به تهران می آید، توسط گروهی یک فعل تحمیلی به رهبری تلقی شود(که اساسا این فرض اشتباه است) بازهم شباهت دادن به598 اشتباه است




. اقتضائات و زمان مولفه هایی هستند که نمی شود آنها را در نظر نگرفت و به صرف آرمانی نبودن هر توافقی، آن را ذلیلانه سازشکارانه و تحمیلی تلقی کرد! به واقع نتایج بعضی از تندروی ها مثل «تنبیه برای همه» است. سوال چهارم، چقدر به مذاکره کنندگان اعتماد داریم؟ شاید افراد مختلفی باشند که به واسطه شناخت شخصی که از اعضای تیم مذاکره کننده دارند، به آنها نمر