ﺑﺎﯾﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺖ ﮐﻨﻢ ﭼﻨﺪﯾﺴﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ

ﺑﺎﯾﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺖ ﮐﻨﻢ ﭼﻨﺪﯾﺴﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ، ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ، ﺁﺭﺍﻡ ﺗﻠﻘﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺑﺎ ﻋﮑﺴﻬﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﺗﺎﻕ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﺗﺰﯾﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﯾﮏ ﻋﺎﻗﻞ ﺭﻭﻡ
ﺷﺐ ﻧﻪ ﺩﻋﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻧﻪ ﺻﺒﺢ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺣﺎﻟﻢ ﻧﻪ ﺍﺻﻼ ﺧﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﻓﮑﺮﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺩﻝ ﺗﻨﻬﺎﯼ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﻣﻦ ﻣﯽ ﭘﺬﯾﺮﻡ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﯼ ﻭ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮﺩﯼ ﻫﻤﯿﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﮎ ﺍﯾﻦ ، ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺗﺤﺴﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺍﺯ ﺟﻨﺐ ﻭﺟﻮﺵ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﻡ ، ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﻮﯾﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻗﺘﯽ ﻋﺮﻭﺳﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، ﺍﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺁﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺧﻮﺍﺑﻢ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﺪ ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ
ﺑﺎ ﻟﻄﻒ ﻗﺮﺹ ﻗﺪ ﻧﻘﻞ ، ﯾﮏ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺩ ﺯﺭﺩ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﺟﺎ ﺧﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻋﺎﺩﺕ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺑﺎ ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻡ ﻧﺸﺪ ﺷﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺁﻣﯿﻦ ﻧﮕﻔﺖ
ﺣﺎﻻ ﺗﻘﺎﺿﺎﯼ ﺩﻟﯽ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﯾﺎ ﻣﯽ ﺑﺮﻡ ، ﯾﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻧﻘﺶ ﺷﮑﺴﺘﯽ ﺗﻠﺦ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺗﻠﺦ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺭﻧﺞ ﺁﺫﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺣﺎﻻ ﻧﻪ ﺗﻮ ﻣﺎﻝ ﻣﻨﯽ ﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﺳﻬﻤﺖ ﺷﻮﻡ
ﺍﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺴﺖ ، ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﮔﻠﭽﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﮐﻢ ﮐﻢ ﺯ ﯾﺎﺩﻡ ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻭ ﺭﺳﻢ ﺍﻭﺳﺖ
ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻠﺨﯽ ﺍﺵ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺗﻀﻤﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ