آﺧﻪ ﺍﺯ ﮐﺠﺎﺕ ﭘﺮﺳﻢ ﭼﻮﻧﺴﺖ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺕ

آﺧﻪ ﺍﺯ ﮐﺠﺎﺕ ﭘﺮﺳﻢ ﭼﻮﻧﺴﺖ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺕ
<ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺭﯼ ﺧﻮﻥ ﺷﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺕ
ﺩﺭ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺭﻭﻳﺖ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺗﻮ
<ﭘﻴﭽﺎﻥ ﻭ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﻡ ﭼﻮﻥ ﺯﻟﻒ ﺗﺎﺑﺪﺍﺭﺕ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﻮﻳﯽ ﺍﯼ ﺟﺎﻥ ﮐﺎﺧﺮ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻋﻨﺎﻳﺖ
<ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﯽ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﺍﺯ ﻳﺎﺭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺕ
ﺍﯼ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﯽ ﺑﻪ ﺯﻳﻦ ﻫﻤﯽ ﺑﺒﺎﻳﺪ
<ﺗﻮ ﺑﺮﮐﻨﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻣﺎ، ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﮐﺎﺭﺕ
ﺑﺎ ﻣﺎﺕ ﺩﺭ ﻧﮕﻴﺮﺩ ﻣﺎﻳﻴﻢ ﻭ ﻧﻴﻢ ﺟﺎﻧﯽ
<ﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻥ ﮔﺰﻳﻨﻢ ﻳﺎ ﻭﺻﻞ ﺧﻮﺷﮕﻮﺍﺭﺕ
ﮔﺮ ﺑﺨﺖ ﺩﺳﺖ ﮔﻴﺮﺩ ﻭﺭ ﻋﻤﺮ ﭘﺎﯼ ﺩﺍﺭﺩ
<ﻳﮑﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﯼ ﺟﺎﻥ ﮔﻴﺮﻳﻢ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺕ