بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم : گفت و گوی علی با علی در ماه مبارک رمضان :
لاریجانی با لحنی ملتمسانه گفت: قائد من!این یک مخفیگاه نیست،بلکه محل اقامت موقتی است تا طوفان بگذرد و شما از دیدها دور بمانید. سپس سکوت کرد.
رهبر با لبخندی مهربان به او نگریست و برخاست. لاریجانی احساس کرد که تاریخ نیز همراه او برخاسته است.
رهبر با آرامش پرسید: وقتی نزد من می‌آمدید، انتظار چه پاسخی داشتید؟
لاریجانی با تردید گفت: می‌ ترسیدم که شما رد کنید، اما قائد من! ملت به شما نیاز دارد. ما نمی‌توانیم این جنگ را بدون فرمانده خود بجنگیم.
لبخندی بر چهره رهبر نشست که در آن، هم اندوه و هم حکمت دیده می‌شد. او گفت: از نظر امور حکومتی و امنیتی، سخن شما درست است، اما بیایید از زاویه‌ای دیگر نگاه کنیم.
سپس پرسید: اگر من خودم پنهان شوم، چگونه از سربازانم بخواهم در برابر مرگ بایستند؟ چگونه به مردم بگویم نترسند؟ اگر من میدان را ترک کنم، چگونه دیگران را به پایداری دعوت کنم؟
در این لحظه، لاریجانی احساس کرد دری از کربلا در سینه رهبر گشوده شد. یک علی به علی دیگریادآوری کرد که ما فرزندان حسین بن علی هستیم؛ امامی که از سرانجام خود آگاه بود، اما با توکل بر خدا به سوی آن رفت و به کربلا رسید.
رهبر یادآور شد که سپاه امام حسین بسیار کوچک بود و می‌ دانستند که نمی‌توانند در برابر دشمن پیروز شوند، اما به جای پنهان شدن، به میدان آمدند.
لاریجانی دوباره گفت: قائد من! تاریخ تنها یک واقعه نیست. در تاریخ ما امام دیگری امام مهدی نیز هست که غیبت او نشان می‌ دهد گاه پنهان شدن حکمت است، نه ترس.
رهبر آهی کشید و گفت: تفاوت اینجاست که وقتی امام مهدی غایب شدند، پشت سرشان قومی آماده جنگ نبود. من چگونه غایب شوم در حالی که ملت من آماده است؟ چگونه پنهان شوم وقتی ارتشم در برابر آتش دشمن ایستاده است؟ اگر رهبری پشتوانه نداشته باشد، غیبتش حکمت است؛ اما اگر ملت پشت سر او باشد و او برای نجات جانش پنهان شود، این پرسشی سنگین بر وجدان تاریخ خواهد بود.لاریجانی خاموش شد و پاسخی نداشت.(پایان)