ماجرای نخستین فال حافظ

ماجرای نخستین فال حافظ


نخستین فال دقیقاً ساعاتی پس از مرگ حافظ گرفته شد.
ادوارد براون در جلد سوم «تاریخ ادبیات ایران» اشاره داشته است كه پس از فوت حافظ، عده ای كه كلام وی را قلب كرده بودند، او را تكفیر و از دفن او در گورستان مصلی جلوگیری كردند. برای حل مشكل تصمیم گرفتند با تفأل از كلام خود حافظ راهنمایی بگیرند و پس از آنكه كلیه غزلهای حافظ را نوشته و در سبدی ریختند، كودكی تفألی می زند و غزل شماره ۸۲ می آید، كه به طرز عجیب و باور نكردنی پاسخ جماعت ریاكار را می دهد و گفته اند كه از آن روز به وی لقب لسان الغیب داده اند، غزل شگفت انگیز چنین است:

كنون كه می دمد از بوستان نسیم بهشت

من و شراب فرح بخش و یار حور سرشت

مكن به نامه سیاهی ملامت من مست

كه آگه است كه تقدیر بر سرش چه نوشت؟

قدم دریغ مدار از جنازه حافظ

كه گرچه غرق گناهست، می رود به بهشت