معاشرتی بودن گرایشی خطرناک و حتی تباه کننده است، زیرا ما

معاشرتی بودن گرایشی خطرناک و حتی تباه کننده است، زیرا ما را با کسانی درارتباط قرار میدهد که بیشترشان از نظر اخلاقی فرومایه و از لحاظ ذهنی کُند و منحط اند. انسانی که معاشرتی نیست نیازی به معاشرت ندارد. پُرمایه بودن، به آن اندازه که ما را از معاشرت بی‌نیاز کند، به این علت موجب سعادت میگردد که تقرییاً همهٔ رنج های ما از جامعه نشأت میگیرند و آرامش خاطر که در کنار سلامت مهمترین سعادت به شمار میآید، در اثر هرگونه معاشرت به خطر می‌افتد و بدون تنهاییِ بسیار، دست یافتنی نیست.