ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺁﻥ ﭘﺎﻫﺎﯼ ﺁﺭﺍﻡ
ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺁﻥ ﭘﺎﻫﺎﯼ ﺁﺭﺍﻡ
ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭼﺮﺥﺩﺍﺭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺁﺭﺯﻭ ﮐﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ، ﺟﺎﯼ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻨﻈﺮ ﺗﻮ ﻣﯽﻧﮕﺮﯾﺴﺘﻢ. ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﺻﻨﺪﻟﯽ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﯽﺑﺮﺩ؛ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮐﻮﺩﮐﯽ.
ﻣﮕﺮ ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﺮﺍ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ، ﺑﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﺳﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﻭ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﻣﯽﭘﺮﺳﯽ: «ﭼﻄﻮﺭﯼ ﺟﻮﻭﻥ؟»
ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ، ﺍﯾﻦﻗﺪﺭ ﺭﻭﺣﺖ ﻟﻄﯿﻒ ﻭ ﻗﻠﺒﺖ ﺷﮑﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ!
روح الله حبیبیان
ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭼﺮﺥﺩﺍﺭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺁﺭﺯﻭ ﮐﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ، ﺟﺎﯼ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻨﻈﺮ ﺗﻮ ﻣﯽﻧﮕﺮﯾﺴﺘﻢ. ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﺻﻨﺪﻟﯽ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﯽﺑﺮﺩ؛ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮐﻮﺩﮐﯽ.
ﻣﮕﺮ ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﺮﺍ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ، ﺑﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﺳﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﻭ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﻣﯽﭘﺮﺳﯽ: «ﭼﻄﻮﺭﯼ ﺟﻮﻭﻥ؟»
ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ، ﺍﯾﻦﻗﺪﺭ ﺭﻭﺣﺖ ﻟﻄﯿﻒ ﻭ ﻗﻠﺒﺖ ﺷﮑﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ!
روح الله حبیبیان
- ۲۱۰
- ۰۵ تیر ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط