بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
امیرالمؤمنین علیه السلام وقتی مطلع شدند که هنوز برخی از مردم سخن او را مبنی بر اینکه پیامبر صلی الله علیه و آله وی را در ولایت، امامت و خلافت، بر دیگران مقدّم داشته است نمی‌پذیرند، در شهر کوفه و در مکانی به نام رحبه به میان مردم آمدند و در پاسخ به ناباوران جوّساز، مردم را سوگند دادند که هر کس در روز غدیر خم آن سخن را از پیامبر صلی الله علیه و آله شنیده است به پا خیزد و جز کسی که خودش از رسول خدا شنیده برنخیزد؛ در حالی که سالها گذشته بود و بسیاری از حاضران در غدیر خم، یا زنده نبودند و یا آنجا نبودند!
به روایتی 12 تن و به روایتی دیگر 13 تن و به قولی 30 تن به پا خاستند و شهادت دادند که آن سخن را از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیده‌اند. (ابن اثیر، اسدالغابه، 3/307)
حاکم نیشابوری، از بزرگان اهل سنّت، به سند خود از رفاعة بن ایاس ضبّی از پدرش از جدّش آورده است که گفت: در روز جنگ جمل همراه علی بودیم. او به طلحه پیغام فرستاد که به دیدار من بیا، طلحه پیش امام آمد. امام گفت: تو را به خدا سوگند می‌دهم آیا از پیغمبر نشنیدی که می‌گفت: من کنتُ مولاه فعلیٌ مولاه. اللهم والِ من والاه و عادِ من عاداه؟ طلحه گفت: آری. امام گفت: پس چرا با من می‌جنگی؟ طلحه گفت: فراموش کرده بودم(؟!) راوی گوید: در نتیجه این گفت و گو بود که طلحه از جنگ منصرف شد! (مستدرک،3/371 - مسعودی، مروج الذهب، 2/364)
بنابراین، امیرالمؤمنین، امام علی علیه السلام، در بیانات بسیاری، به واقعۀ غدیر خم، و خطبۀ پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله، در معرفی خود و اخذ بیعت از مردم، تصریح و استناد نموده‌اند.(پایان)