ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﺁﺩﻡ ﺭﮐﯽ ﻫﺴﺘﻢ ، ﺣﺮﻓﻤﻮ ﻣﯿﺰﻧﻢ ﻭ ﻫﯿﭽﯽ ﺗﻮ ﺩﻟﻢ

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﺁﺩﻡ ﺭﮐﯽ ﻫﺴﺘﻢ ، ﺣﺮﻓﻤﻮ ﻣﯿﺰﻧﻢ ﻭ ﻫﯿﭽﯽ ﺗﻮ ﺩﻟﻢ ﻧﻤﯿﻤﻮﻧﻪ ، ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺣﺮﻑ ﻣﯿﺰﺩﻡ ... ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ
ﺗﻮ ﺁﺩﻡ ﺭﮐﯽ ﻧﯿﺴﺘﯽ ، ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺩﻝ ﺍﺩﻣﺎ ﻣﯿﺘﺮﺳﯽ ...
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﯿﮕﻔﺖ ، ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺩﻝ ﺍﺩﻣﺎ ﻣﯿﺘﺮﺳﻢ ، ﺩﻟﻢ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﺩ ﺯﻝ ﺑﺰﻧﻢ ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎﺷﻮﻧﻮ ﺑﮕﻢ ﺭﻭ ﻣﻦ ﺣﺴﺎﺏ ﻧﮑﻦ ، ﺑﮕﻢ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ...ﺑﮕﻢ ﺑﺮﻭ ﻭﺍﺳﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﯾﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﯾﮕﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻦ ...
ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺩﺭﻭﻍ ﻫﻢ ﺑﮕﻢ ، ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪﻡ ﺣﺮﻑ ﻭ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﻢ ، ﺍﺯ ﺍﺳﻤﻮﻥ ﻭ ﺭﯾﺴﻤﻮﻥ ﺑﮕﻢ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻔﻬﻤﻪ .... ﺭﮎ ﺑﻮﺩﻥ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﻢ ﺧﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ .... ﻭﻟﯽ ﺑﻌﻀﯽ ﻭﻗﺘﺎ ﮔﯿﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺗﻮﯼ ﯾﻪ ﺑﺮﺯﺥ ، ﯾﻪ ﺑﺮﺯﺥ ﮐﻪ ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﻟﺸﻮ ﺑﺸﮑﻮﻧﯽ ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﯽ .... ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﺕ ﺭﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﯽ ﻭ ﺑﺸﯽ ﺍﻭﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺍﺯﺕ ﻣﯿﺨﻮﺍﻥ ... ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺩ
ﻣﯿﺮﺳﻪ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺨﻮﻧﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻫﻤﻪ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯿﺖ ﺭﮎ ﻣﯿﺸﯽ ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺎﺷﯽ ......
ﮐﺎﺵ ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ ﺩﻝ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺭﻭ ﻧﺸﮑﺴﺖ ....ﮐﺎﺵ ﻣﯿﺸﺪ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﺭﮎ ﺑﻮﺩﻥ ﻧﺒﺎﺷﻪ ....ﮐﺎﺵ ﺍﺩﻣﺎ ﺧﻮﺩﺷﻮﻥ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻣﯿﺨﻮﻧﺪﻥ ﺍﻭﻧﯽ ﺭﻭ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻔﻬﻤﻦ ....