.

.
باد، راهي شده تا عطر تنت را ببرد
آب‌، جاری شده عكس بدنت را ببرد
دشت همواره بهاری و زمستانی نیست
كه ببارد به تو، رنگ چمنت را ببرد
مي‌شد ای كاش كه پيكی بفرستی، به بهشت ـ
قدر يك آه ه‌ه‌ه شميم دهنت را ببرد
شاعری آمده تا اوج‌ِ تو را فتح كند
نادری آمده تا هندِ تنت را ببرد
شعر پوشيده‌اي و دكمه به دكمه‌، شاعر-
مي‌كَنَد قافيه‌ تا پيرهنت را ببرد
شانه كن‌! اين‌همه در طاقت يك آينه نيست‌
شانه‌اش بار پريشان شدنت را ببرد






مهدى فرجى