ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻨﺪ

ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻨﺪ
ﭼﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻣﺒﻬﻢ ﺁﺏ؟
ﭼﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﻬﻤﻪ ﺩﻟﻜﺶ ﺑﺮﮒ؟
ﭼﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﯼ ﺁﻥ ﺍﺑﺮ ﺳﭙﯿﺪ؟
ﺭﻭﯼ ﺍﯾﻦ ﺁﺑﯽ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻠﻨﺪ
ﻛﻪ ﺗﺮﺍ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﮊﺭﻓﺎﯼ ﺧﯿﺎﻝ
ﭼﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎ؟
ﭼﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﻛﻮﺷﺶ ﺑﯽ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻮﺝ؟
ﭼﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﺧﻨﺪﻩ ﺟﺎﻡ؟
ﻛﻪ ﺗﻮ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﯼ !
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﺑﺮ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﺏ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﮒ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺁﺑﯽ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻠﻨﺪ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺧﻠﻮﺕ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻛﺒﻮﺗﺮﻫﺎ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ ﻛﻪ ﻟﻐﺰﯾﺪﻩ ﺑﻪ ﺟﺎﻡ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻤﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻢ
ﻣﻦ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺳﺤﺮ
ﺭﻗﺺ ﻋﻄﺮ ﮔﻞ ﯾﺦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﺎﺩ
ﻧﻔﺲ ﭘﺎﮎ ﺷﻘﺎﯾﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﻛﻮﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﭼﻠﭽﻠﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﺒﺢ
ﺑﻐﺾ ﭘﺎﯾﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻨﺪﻣﺰﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺵ ﺭﻧﮓ ﻭ ﻃﺮﺍﻭﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﮔﻞ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﻡ
ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻤﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻢ
ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻢ
ﺍﯼ ﺳﺮﺍﭘﺎ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺑﯽ
ﺗﮏ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻢ
ﻫﻤﻪ ﻭﻗﺖ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻛﻪ ﺑﺎﺷﻢ
ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻢ
ﺗﻮ ﺑﺪﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮ ﺑﯿﺎ
ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻥ
ﺟﺎﯼ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﯾﻜﯽ ﺷﺒﻬﺎ ﺗﻮ ﺑﺘﺎﺏ
ﻣﻦ ﻓﺪﺍﯼ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﮔﻠﻬﺎ ﺗﻮ ﺑﺨﻨﺪ
ﺍﯾﻨﮏ ﺍﯾﻦ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺗﻮ ﺩﺭﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﺑﺎﺯ
ﺭﯾﺴﻤﺎﻧﯽ ﻛﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻮﯼ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﻮ ﺑﮕﯿﺮ
ﺗﻮ ﺑﺒﻨﺪ
ﺗﻮ ﺑﺨﻮﺍﻩ
ﭘﺎﺳﺦ ﭼﻠﭽﻠﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ
ﻗﺼﻪ ﺍﺑﺮ ﻫﻮﺍ ﺭﺍ ﺗﻮ ﺑﺨﻮﺍﻥ
ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻏﺮ ﻫﺴﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﺠﻮﺵ
ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﺍﺯ ﺟﺮﻋﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﺑﺎﻗﯽ ﺍﺳﺖ
ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺟﺮﻋﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻡ ﺗﻬﯽ ﺭﺍ
ﺗﻮ ﺑﻨﻮﺵ....