دلم گرفته کمی...

دلم گرفته کمی...
به اندازه ی دوستم نداشتن هایت!
باورم نمیشود ...!
بعد از این همه حضور
و نگرانی هایم...
بعد از این همه همراهی های مداومم...
و تلاشهایم برای درک کردن همیشگی ات...
فقط رفیق خنده هایم باشی و سرحالی و سرخوشی هایم...
نه...!
تو اینگونه نیستی...
باورش سخت است این همه نامهربانی...این حجم نبودنت...و لمس انتهای نادیده گرفتنت...
بخدا آخرین نقطه ابهام در قلب من است...
چه حس تلخی...!