ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﯾﮏ ﭘﺰﺷﮏ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﯾﮏ ﭘﺰﺷﮏ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻦ ﺩﮐﺘﺮ ﺱ . ﺹ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻫﺴﺘﻢ .
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﭼﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﺎﻧﮏ ﻧﻘﺪ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻡ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺎﻧﮏ ﺩﺳﺘﻔﺮﻭﺷﯽ ﺑﺴﺎﻁ ﺑﺎﻃﺮﯼ ، ﺳﺎﻋﺖ ،ﻓﯿﻠﻢ ﻭ ﺍﺟﻨﺎﺱ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﭘﻬﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺩﯾﺪﻡ ﻣﻘﺪﺍﺭﯼ ﻫﻢ ﺳﮑﻪ ﺩﻭ ﺭﯾﺎﻟﯽ ﺩﺭ ﺑﺴﺎﻃﺶ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻠﻔﻨﻬﺎﯼ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺎ ﺳﮑﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﻭ ﺭﯾﺎﻟﯽ ﮐﺎﺭ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ .
ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺘﻢ ﯾﮏ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﺩﻭ ﺭﯾﺎﻟﯽ ﺑﺪﻩ ، ﺍﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺮﻭﯾﯽ ،ﭘﻮﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺳﮑﻪ ﺑﻬﻢ ﭘﺲ ﺩﺍﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺻﻠﻮﺍﺗﯽ ﺍﺳﺖ، ﮔﻔﺘﻢ: ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟ ﮔﻔﺖ: ﺑﺮﺍﯼ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺧﻮﺩﺕ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﻔﺮﺳﺖ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰﺵ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ .
( ﺩﻭ ﺭﯾﺎﻟﯽ ﺻﻠﻮﺍﺗﯽ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ )
ﺑﺎﻭﺭﻡ ﻧﺸﺪ ، ﻭﻟﯽ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ داد...
ﮔﻔﺘﻢ : ﻣﮕﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﯼ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﻭ ﺭﯾﺎﻟﯽ ﻣﺠﺎﻧﯽ ﻣﯿﺪﻫﯽ؟ ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﺎﺩﮔﯽ ﮔﻔﺖ:
۲۰۰ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﮐﻪ ۵۰ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍﻩ ﺑﯿﻔﺘﺪ ﺩﻭ ﺭﯾﺎﻟﯽ ﻣﯿﮕﯿﺮﻡ ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺗﯽ ﻣﯿﺪﻫﻢ .
ﻣﺜﻞ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺳﯿﻢ ﺑﺮﻕ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﻢ ﻭﺻﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﻮﻝ ﺩﻭﯾﺪﻡ ﻭ ﺣﺮﺹ ﺯﺩﻡ ،ﺩﯾﺪﻡ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖ ﻓﺮﻭﺵ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺧﻮﺵ ﺑﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮏ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﺯ ﻣﺎﻟﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼﺧﺪﺍ ﻣﯿﺪﻫﺪ . ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﺟﺮﺍﺕ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﯾﮏ ﻗﺪﻡ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﯾﮏ ﻣﺮﯾﺾ ﻣﺠﺎﻧﯽ ﻧﯿﺰ ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺘﻢ . ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐﺮﺩﻡ ﺩﻩ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻢ . ﺁﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺻﻔﺎ ﮔﻔﺖ: ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﮐﻨﻢ
. ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﯾﮏ ﺍﺳﮑﻨﺎﺱ ﺻﺪ ﺗﻮﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻓﺶ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ .
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺩﺍﺭﻡ ﻣﺜﻞ ﯾﺨﯽ ﺩﺭ ﮔﺮﻣﺎﯼ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺁﺏ ﺷﺪﻡ ...
ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ : ﭼﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﮑﻨﻢ؟ ﮔﻔﺖ: ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺁﻗﺎ ! ﺷﻐﻞ ﺷﻤﺎ ﭼﯿﺴﺖ؟ ﮔﻔﺘﻢ: ﭘﺰﺷﮑﻢ .
ﮔﻔﺖ : ﺁﻗﺎﯼ ﺩﮐﺘﺮ ﺷﺐ ﻫﺎﯼ ﺟﻤﻌﻪ ﺩﺭ ﻣﻄﺐ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﻭ ﻣﺮﯾﺾ ﺻﻠﻮﺍﺗﯽ ﺑﭙﺬﯾﺮ .
ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﯿﺪ ﭼﻘﺪﺭ ﺛﻮﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ ! ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﯿﺪﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ، ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻠﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺭﻓﺘﻢ . ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ
ﻣﺎ ﮐﺠﺎ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﮐﺠﺎ؟ !
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺩﺍﺩﻡ ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻄﺒﻢ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻣﻀﻤﻮﻥ؛
ﺷﺒﻬﺎﯼ ﺟﻤﻌﻪ ﻣﺮﯾﺾ ﺻﻠﻮﺍﺗﯽ ﻣﯿﭙﺬﯾﺮﯾﻢ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﯾﺎﻥ ﻃﻌﻨﻪ ﺍﻡ ﺯﺩﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﻓﺮﻭﺵ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻃﻨﯿﻦ
ﺍﻧﺪﺍﺯ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﺖ ﺳﻌﺪﯼ :
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﮓ ﻣﺮﻏﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﮐﻨﺪ ﻣﺪﻫﻮﺵ
ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﺷﺮﻁ ﺁﺩﻣﯿﺖ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﺮﻍ ﺗﺴﺒﯿﺢ ﮔﻮﯼ ﻭ ﻣﺎ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻦ ﺩﮐﺘﺮ ﺱ . ﺹ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻫﺴﺘﻢ .
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﭼﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﺎﻧﮏ ﻧﻘﺪ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻡ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺎﻧﮏ ﺩﺳﺘﻔﺮﻭﺷﯽ ﺑﺴﺎﻁ ﺑﺎﻃﺮﯼ ، ﺳﺎﻋﺖ ،ﻓﯿﻠﻢ ﻭ ﺍﺟﻨﺎﺱ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﭘﻬﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺩﯾﺪﻡ ﻣﻘﺪﺍﺭﯼ ﻫﻢ ﺳﮑﻪ ﺩﻭ ﺭﯾﺎﻟﯽ ﺩﺭ ﺑﺴﺎﻃﺶ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻠﻔﻨﻬﺎﯼ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺎ ﺳﮑﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﻭ ﺭﯾﺎﻟﯽ ﮐﺎﺭ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ .
ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺘﻢ ﯾﮏ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﺩﻭ ﺭﯾﺎﻟﯽ ﺑﺪﻩ ، ﺍﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺮﻭﯾﯽ ،ﭘﻮﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺳﮑﻪ ﺑﻬﻢ ﭘﺲ ﺩﺍﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺻﻠﻮﺍﺗﯽ ﺍﺳﺖ، ﮔﻔﺘﻢ: ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟ ﮔﻔﺖ: ﺑﺮﺍﯼ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺧﻮﺩﺕ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﻔﺮﺳﺖ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰﺵ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ .
( ﺩﻭ ﺭﯾﺎﻟﯽ ﺻﻠﻮﺍﺗﯽ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ )
ﺑﺎﻭﺭﻡ ﻧﺸﺪ ، ﻭﻟﯽ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ داد...
ﮔﻔﺘﻢ : ﻣﮕﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﯼ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﻭ ﺭﯾﺎﻟﯽ ﻣﺠﺎﻧﯽ ﻣﯿﺪﻫﯽ؟ ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﺎﺩﮔﯽ ﮔﻔﺖ:
۲۰۰ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﮐﻪ ۵۰ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍﻩ ﺑﯿﻔﺘﺪ ﺩﻭ ﺭﯾﺎﻟﯽ ﻣﯿﮕﯿﺮﻡ ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺗﯽ ﻣﯿﺪﻫﻢ .
ﻣﺜﻞ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺳﯿﻢ ﺑﺮﻕ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﻢ ﻭﺻﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﻮﻝ ﺩﻭﯾﺪﻡ ﻭ ﺣﺮﺹ ﺯﺩﻡ ،ﺩﯾﺪﻡ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖ ﻓﺮﻭﺵ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺧﻮﺵ ﺑﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮏ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﺯ ﻣﺎﻟﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼﺧﺪﺍ ﻣﯿﺪﻫﺪ . ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﺟﺮﺍﺕ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﯾﮏ ﻗﺪﻡ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﯾﮏ ﻣﺮﯾﺾ ﻣﺠﺎﻧﯽ ﻧﯿﺰ ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺘﻢ . ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐﺮﺩﻡ ﺩﻩ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻢ . ﺁﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺻﻔﺎ ﮔﻔﺖ: ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﮐﻨﻢ
. ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﯾﮏ ﺍﺳﮑﻨﺎﺱ ﺻﺪ ﺗﻮﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻓﺶ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ .
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺩﺍﺭﻡ ﻣﺜﻞ ﯾﺨﯽ ﺩﺭ ﮔﺮﻣﺎﯼ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺁﺏ ﺷﺪﻡ ...
ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ : ﭼﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﮑﻨﻢ؟ ﮔﻔﺖ: ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺁﻗﺎ ! ﺷﻐﻞ ﺷﻤﺎ ﭼﯿﺴﺖ؟ ﮔﻔﺘﻢ: ﭘﺰﺷﮑﻢ .
ﮔﻔﺖ : ﺁﻗﺎﯼ ﺩﮐﺘﺮ ﺷﺐ ﻫﺎﯼ ﺟﻤﻌﻪ ﺩﺭ ﻣﻄﺐ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﻭ ﻣﺮﯾﺾ ﺻﻠﻮﺍﺗﯽ ﺑﭙﺬﯾﺮ .
ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﯿﺪ ﭼﻘﺪﺭ ﺛﻮﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ ! ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﯿﺪﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ، ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻠﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺭﻓﺘﻢ . ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ
ﻣﺎ ﮐﺠﺎ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﮐﺠﺎ؟ !
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺩﺍﺩﻡ ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻄﺒﻢ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻣﻀﻤﻮﻥ؛
ﺷﺒﻬﺎﯼ ﺟﻤﻌﻪ ﻣﺮﯾﺾ ﺻﻠﻮﺍﺗﯽ ﻣﯿﭙﺬﯾﺮﯾﻢ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﯾﺎﻥ ﻃﻌﻨﻪ ﺍﻡ ﺯﺩﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﻓﺮﻭﺵ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻃﻨﯿﻦ
ﺍﻧﺪﺍﺯ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﺖ ﺳﻌﺪﯼ :
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﮓ ﻣﺮﻏﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﮐﻨﺪ ﻣﺪﻫﻮﺵ
ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﺷﺮﻁ ﺁﺩﻣﯿﺖ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﺮﻍ ﺗﺴﺒﯿﺢ ﮔﻮﯼ ﻭ ﻣﺎ ﺧﺎﻣﻮﺵ
- ۱.۹k
- ۱۸ تیر ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط