ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﺮﮔﯽ ﺯﺭﺩ ﺍﺯ ﺑﺎﺩ ﺧﺰﺍﻥ،

ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﺮﮔﯽ ﺯﺭﺩ ﺍﺯ ﺑﺎﺩ ﺧﺰﺍﻥ،
ﻣﯿﺸﻨﯿﺪﻡ ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﺍﺯ ﺟﻮﺭ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﯽ ﺯﺑﺎﻧﯽ ﺳﺨﺖ ﺯﺍﺭﯼ ﻣﯿﻨﻤﻮﺩ،
ﺑﺎﺭ ﺍﻟﻬﺎ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩ ﻣﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﺧﺎﺭﯼ ﻧﺒﻮﺩ !
ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﺩﺭﺩﯼ ﺑﻮﺩ، ﺑﺮﺟﺎﻥ ﻣﻨﻮ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﺯﺩﯼ؟
ﺭﻧﮓ ﺳﺒﺰ ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ، ﺭﻧﮓ ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻥ ﺯﺩﯼ !
ﺑﺎ ﺭﻓﯿﻘﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭﺍﻥ ﺳﺎﯾﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ !
ﻧﺰﺩ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺩﻻﻥ ﻫﻢ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ !
ﻣﺎ ﺗﻮﻗّﻊ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﺍﺯ ﻣِﻬﺮ ﻭ ﻟﻄﻒ ﺍﯾﺰﺩﯼ !
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﯼ ﻣِﻬﺮ، ﺑﺮ ﻣﺎ ﻣُﻬﺮ ﺑﯽ ﻣِﻬﺮﯼ ﺯﺩﯼ !
ﺑﻌﺪِ ﭼﻨﺪﯼ ﮐﯽ ﺍﺛﺮ ﻣﺎﻧﺪ ﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ،
ﺍﯼ ﺧﻮﺵ ﺁﻧﺮﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﻭ ﺟﻤﻊ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ !
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﺍﺟﻞ ﺑﺸﮑﺴﺖ ﺟﺎﻡ ﻭﮐﺎﻡ ﺑﺮﮒ،
ﺍﺩﻋﺎﯾﺶ ﺧﺶ ﺧﺸﯽ ﻣﯿﮑﺮﺩ،ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺮﮒ !
ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪﻡ ﺭﻫﺮﻭﯼ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺣَﺰِّ ﺁﺩﻣﯽ،
ﻣﺜﻞ ﺑﺮﮒ ﺯﺭﺩ ﭘﺎﯾﯿﺰﯼ، ﻧﻤﯽ ﭘﺎﯾﺪ ﺩﻣﯽ !
ﻋﻤﺮ ﺷﺎﺩﯾﻤﺎﻥ ﺩﻣﯽ ﻭ ﻣﺎﺑﻘﯽ ﺟﺰ ﺁﻩ ﻧﯿﺴﺖ،
ﻭﺭ ﻧﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻧﯿﺴﺖ !
ﮐﯽ ﺑﺮﻭﯾﺪ ﺑﺮﮒ ﺳﺒﺰﯼ ﺗﺎ ﻧﺮﯾﺰﺩ ﺯﺭﺩﻫﺎ !
ﮐﯽ ﺑﻪ ﺷﺎﺩﺍﺑﯽ ﺭﺳﯽ ﺗﺎ ﺩﺭﻧﯿﺎﺑﯽ ﺩﺭﺩﻫﺎ !
ﭼﺎﺭ ﻓﺼﻞ ﺯﻧﺪﮔﯿﻤﺎﻥ ﺟﺰ ﺑﻪ ﺷﺎﺩﯼ ﻧﮕﺬﺭﺩ،
ﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﻤﻨﺪﯼ ﻓﻘﯿﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩ!
شبتون بی غم..
ایزدنگهدارتون