دیوارنگاره پرنگاره بخش سوم مخلوقات میانی

در این نویسه به ادامه نویسه‌های قبلی می‌پردازم. اینجای دیوارنگاره چند #مخلوق غیرعادی رسم شده است. درختی با شاخه‌های اندک، اما با میوه‌هایی غیرعادی، تعدادی سر، بدون بدن، که از حالت چشم و دهانشان پیداست، #آهنگ و سرودی را می‌خوانند. اینکه چه می‌خوانند را شاید دقیق نتوان گفت؛ اما از انبوه واژگانی که در اطراف این درخت و سرها شناورند احتمالا می‌توان به آن را #زمزمه‌ای #فلسفی_اخلاقی ربط داد. من که نتوانستم شعرش را درک کنم؛ ولی از جمعبندی حدودی واژگان کنار هم برداشت من این است که آن زمزمه به #فروتنی و #خاکساری فرد، برای رسیدن به بزرگی و احترام می‌پردازد. حل معمای متن شعر، با شمای خواننده 😉
و حالا می‌رسیم به پایین درخت. یک دستگاه میز مانند که دو بال و سری مزین به #حلقه_روحانی دارد. پایین آن دستگاه، نوشته‌ای در وسط ابر_متنی و در میان توده‌های برگ دیده می‌شود. "این یک #ماشین_چاپ است که خوشحال است." ظاهر خطوط اطراف این وسیله گویای آن است که ماشین چاپ کذایی هنوز کار می‌کند، منتها در #عالم_باقی! شاید ارادتی که طراحان این دیوارنگاره نسبت به آن ابزار داشته‌‌اند باعث شده تا به یادش بخشی را در این اثر بگنجانند.
آن پایینتر یک نشانگر [فلش] خمیده و تیره‌رنگ هم دیده می‌شود که در ناحیه دم یک نوشته دیگر دارد: "پشت این پنجره جز هیچ بزرگ هیچی نیست" و چه طنز با معنایی که اصلا در نوک نشانگر پنجره‌ای دیده نمی‌شود!!
دیوار نگاره در سمت چپ هم طرحهای قابل بحثی دارد که می‌گذارمش برای نویسه‌ای دیگر.