تاریخچه قربانی کردن .....

* تاریخچه قربانی کردن *

حضرت ابراهیم بنابر رؤیایی که دیده بود مأمور قربانی کردن فرزندش شد. در هنگام قربانی، ابراهیم پیشانی پسرش را بر زمین نهاد و تیغ تیز بر حلق او گذارد اما کارد گردن او را نبرید و سرانجام هنگامی که پدر و پسر تسلیم بودن کامل خود در برابر فرمان الهی را نشان دادند، خداوند عمل او را قبول نمود و ابراهیم به جای قربانی فرزندش قوچی را که جبرئیل آورده بود قربانی نمود.[۳] سنّت قربانی در روز عید قربان یادبود رخداد ذبح اسماعیل می‌باشد.[۴] بنابر برخی روایات، تمام حیواناتی که در سرزمین منا در روز عید قربان ذبح می‌شوند؛ فدیه حضرت اسماعیل می‌باشند.[۵]

در عصر جاهلیت قربانی کردن از پلیدی شرک مبرا نبود. کعبه را با خون قربانی آلوده می‌کردند و گوشت آن را بر خانه کعبه می‌آویختند تا خداوند آن را قبول کند. در قرآن کریم این رسم مذموم خوانده می‌شود و شرط قبولی قربانی تقوا معرفی می‌شود.[۶] همین تقوا و خلوص برای قربانی کردن است که این روز نحر، حج اکبر نامیده می‌شود.[۷]

** اعمال شب عید قربان **

از امام صادق(ع) روایت شده که از پدرانش چنین نقل فرمودند: «امام علی(ع) دوست داشت چهار شب از سال، خود را فارغ نماید؛ شب اول رجب، شب نیمه شعبان، شب عید فطر و شب عید قربان» به نظر می‌رسد که منظور از فراغت، فراغت برای عبادت در آن با زنده نگهداشتن آن باشد. همچنین در شب و روز عید زیارت امام حسین(ع) مستحب است.[۸]
پانویس
دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژه «گوسپندکشان».
ضیاءآبادی، حج برنامه تکامل، ۱۳۸۶ش، ص۱۸۵.
سوره صافات، آیه۱۰۴-۱۰۵.
صادقی تهرانی، البلاغ فی تفسیر القرآن بالقرآن، ۱۴۱۹ق، ص۴۵۰.
صدوق، عیون أخبار الرضا علیه‌السلام، ۱۳۷۸ق، ج۱، ص۲۱۱.
سوره حج، آیه۳۷.
جوادی آملی، جرعه‌ای از صهبای حج، ۱۳۸۶ش،‌ ص۲۲۶.
ملکی تبریزی، المراقبات، دارالاعتصام، ص۳۷۱.
مجلسی، زادالمعاد، ۱۳۸۹ش، ص۴۲۶-۴۲۷.
قمی، مفاتیح الجنان، ذیل دعای ندبه.
مجلسی، زادالمعاد، ۱۳۸۹ش، ص۴۲۷-۴۲۸.
مجلسی، زادالمعاد، ۱۳۸۹ش، ص۴۲۸.
سید بن طاووس، اقبال، ۱۳۶۷ش، ص۴۵۱.
کلینی، الکافی، دارالکتب الاسلامیه، ج۴، ص۵۱۶-۵۱۷.
قمی، عباس، مفاتیح الجنان، ذیل زیارت امام حسین (ع).
نجفی، جواهر الکلام، دار احیاء التراث العربی، ج۱۶، ص۳۲۴.
عطائی اصفهانی،اسرار حج، مهر استوار، ص۱۲۶-۱۲۳.
امام خمینی، مناسک حج، ۱۳۸۶ش، ص۲۰۷.
امام خمینی، مناسک حج، ۱۳۸۶ش، ص۲۱۳.
سوره مائده، آیه۲۷.
سوره حج، آیه۳۷.
محمدی ری شهری، حج و عمره در قرآن و حدیث،‌ ۱۳۸۶ش، ص۲۴۸.
سوره حج، آیه۲۸.
جوادی آملی،‌ جرعه‌ای از صهبای حج،‌ ۱۳۸۶ش، ص۲۲۶.