پارت پنج
تهیونگ یک لحظه سکوت کرد، نگاهش به کتابی که توی دستش بود دوخته شد و بعد پرسید:
«میشه... اسمت رو بدونم؟ ازت نمیخوام که منو راه بدهی توی زندگیت. نمیخوام که منو دوست داشته باشی. فقط میخوام اسمت رو بدونم. تا وقتی که شب ها زیر پنجره ات مینشینم، بتونم تو دلم، اسمت رو زمزمه کنم. یعنی یه چیزی که مالِ منه.»
دختر مکث کرد. دلش میگفت در را باز کند و فرار کند، ولی چیز دیگری توی وجودش، شاید همدلی یا کنجکاوی، اجازه نمیداد. با صدایی که هنوز میلرزید ولی کمی گرمتر شده بود، گفت:
«آت هستم.»
تهیونگ لبخندی زد که تمام صورتش را روشن کرد. لبخندی که نه دیوانه بود، نه ترسناک؛ لبخند کسی که یک گنج پیدا کرده.
«آت» تکرار کرد، مثل اینکه واژهای مقدس را دارد میچشد. «چه اسم قشنگی. قشنگتر از اونی که تصور میکردم.»
بلند شد، اما نه برای رفتن. به سمت پنجره رفت، برگشت و گفت:
«میدونم که به نظر یه آدم خطرناک میام. میدونم که نباید به من اعتماد کنی. ولی یه قول بهت میدم: هیچوقت بهت دست نمیزنم مگر اینکه خودت بخوای. هیچوقت وارد خونتو نمیشم مگر اینکه دعوتم کنی. من فقط میخوام گاهی، از دور، قشنگیت رو تماشا کنم. مثل یه نقاشی که توی موزهست. بدون اینکه بهش دست بزنم، فقط ببینمش و لذت ببرم که وجود داره.»
دختر حالا کمی رنگ به صورتش برگشته بود، پرسید: «پس... الان میری؟»
تهیونگ سری تکان داد. «میرم. ولی فردا شب، اگه اجازه بدی، دوباره میام زیر پنجرهت. نه برای اینکه بترسونمت. برای اینکه یه کتاب برات بیارم. یکی از همون کتابهایی که توی تیمارستان خوندم. میخوام بدونی که من فقط یه آدم تنها بودم که عاشق کلمات شد، و حالا... عاشق یه اسم شده، و اون اسمِ توئه.»
از پنجره بیرون رفت، با همان چالاکی عجیب. اما قبل از اینکه پایین بپرد، یک لحظه برگشت و زمزمه کرد:
«آت از امروز، تو تنها دلیلی هستی که من میخوام آزاد بمونم. نه برای فرار از تیمارستان، بلکه برای اینکه هر شب، بتونم یه نگاه به قشنگترین چیزِ دنیا بندازم.»
و پرید توی شب، مثل یک پر سفید که باد آن را میبرد، و دختر ماند با قلبی که هم میلرزید و هم، جایی در اعماقش، گرم شده بود
«میشه... اسمت رو بدونم؟ ازت نمیخوام که منو راه بدهی توی زندگیت. نمیخوام که منو دوست داشته باشی. فقط میخوام اسمت رو بدونم. تا وقتی که شب ها زیر پنجره ات مینشینم، بتونم تو دلم، اسمت رو زمزمه کنم. یعنی یه چیزی که مالِ منه.»
دختر مکث کرد. دلش میگفت در را باز کند و فرار کند، ولی چیز دیگری توی وجودش، شاید همدلی یا کنجکاوی، اجازه نمیداد. با صدایی که هنوز میلرزید ولی کمی گرمتر شده بود، گفت:
«آت هستم.»
تهیونگ لبخندی زد که تمام صورتش را روشن کرد. لبخندی که نه دیوانه بود، نه ترسناک؛ لبخند کسی که یک گنج پیدا کرده.
«آت» تکرار کرد، مثل اینکه واژهای مقدس را دارد میچشد. «چه اسم قشنگی. قشنگتر از اونی که تصور میکردم.»
بلند شد، اما نه برای رفتن. به سمت پنجره رفت، برگشت و گفت:
«میدونم که به نظر یه آدم خطرناک میام. میدونم که نباید به من اعتماد کنی. ولی یه قول بهت میدم: هیچوقت بهت دست نمیزنم مگر اینکه خودت بخوای. هیچوقت وارد خونتو نمیشم مگر اینکه دعوتم کنی. من فقط میخوام گاهی، از دور، قشنگیت رو تماشا کنم. مثل یه نقاشی که توی موزهست. بدون اینکه بهش دست بزنم، فقط ببینمش و لذت ببرم که وجود داره.»
دختر حالا کمی رنگ به صورتش برگشته بود، پرسید: «پس... الان میری؟»
تهیونگ سری تکان داد. «میرم. ولی فردا شب، اگه اجازه بدی، دوباره میام زیر پنجرهت. نه برای اینکه بترسونمت. برای اینکه یه کتاب برات بیارم. یکی از همون کتابهایی که توی تیمارستان خوندم. میخوام بدونی که من فقط یه آدم تنها بودم که عاشق کلمات شد، و حالا... عاشق یه اسم شده، و اون اسمِ توئه.»
از پنجره بیرون رفت، با همان چالاکی عجیب. اما قبل از اینکه پایین بپرد، یک لحظه برگشت و زمزمه کرد:
«آت از امروز، تو تنها دلیلی هستی که من میخوام آزاد بمونم. نه برای فرار از تیمارستان، بلکه برای اینکه هر شب، بتونم یه نگاه به قشنگترین چیزِ دنیا بندازم.»
و پرید توی شب، مثل یک پر سفید که باد آن را میبرد، و دختر ماند با قلبی که هم میلرزید و هم، جایی در اعماقش، گرم شده بود
- ۶.۳k
- ۲۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط