" شعر زیبای زمستان"

" شعر زیبای زمستان"

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت ،سرها در گریبان است.
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را.
نگه جز پیش پا را دید، نتواند،
که ره تاریک و لغزان است.
وگر دست محبت سوی کس یازی،
به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛
که سرما سخت سوزان است.
نفس کز گرمگاه سینه می آید برون،
ابری شود تاریک
نفس،کاین است،پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟

"مسیحای" جوانمرد من!ای ترسای پیر پیرهن چرکین!
هوا بس ناجوانمردانه سرد است...آی...
دمت گرم و سرت خوش باد!
سلامم را تو پاسخ گوی،در بگشای!
منم من.میهمان هر شبت لولی وش مغموم.
منم من سنگ تیپا خورده رنجور.
منم دشنام پست آفرینش،نغمه ناجور!
نه از رومم،نه از زنگم،همان بی رنگ بی رنگم.
بیا بگشای در،بگشای دلتنگم.
چه می گویی که بیگه شد،سحر شد،بامداد آمد؟
فریبت می دهد،بر آسمان این سرخی بعد سحرگه نیست
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر،درها بسته،سرها در گریبان،دستها پنهان
نفسها ابر،دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده،سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است.
مهدی اخوان ثالث ۱۳۳۴