12– عریضه به امام زمان علیه السلام

12– عریضه به امام زمان علیه السلام

برای عرض حاجت به امام زمان علیه السلام نخست دعای زیر را بر کاغذی بنویسد:

بِسْمِ اللّه ِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ، کَتَبْتُ یا مَوْلایَ صَلَواتُ اللّه ِ عَلَیْکَ مُسْتَغیثًا، وَ شَکَوْتُ ما نَزَلَ بی مُسْتَجیرًا بِاللّه ِ عَزَّ وَ جَلَّ، ثُمَّ بِکَ مِنْ اَمْرٍ قَدْ دَ هَمَنی، وَ اَشْغَلَ قَلْبی، وَ اَطالَ فِکْری، وَ سَلَبَنی بَعْضَ لُبّی، وَ غَیَّرَ خَطیرَ نِعْمَةِ اللّه ِ عِنْدی، اَسْلَمَنی عِنْدَ تَخَیُّلِ وُرُودِهِ الْخَلیلُ، وَ تَبَرَّاَمِنّی عِنْدَ تَرائی اِقْبالِه اِلَیَّ الْحَمیمُ، وَ عَجَزَتْ عَنْ دِفاعِه حیلَتی، وَ خانَنی فی تَحَمُّلِه صَبْری وَ قُوَّتی، فَلَجَأْتُ فیهِ اِلَیْکَ، وَ تَوَکَّلْتُ فِی الْمَسْاَلَةِ لِلّهِ جَلَّ ثَناؤُهُ عَلَیْهِ وَ عَلَیْکَ فی دِفاعِه عَنّی، عِلْمًا بِمَکانِکَ مِنَ اللّه ِ رَبِّ الْعالَمینَ، وَلِیِّ التَّدْبیرِ وَ مالِکِ الاُْمُورِ، واثِقًا بِکَ فِی الْمُسارَعَةِ فِی الشَّفاعَةِ اِلَیْهِ جَلَّ ثَناؤُهُ فی اَمْری، مُتَیَقِّنًا لاِءِجابَتِه تَبارَکَ وَ تَعالی اِیّاکَ بِاِعْطائی سُؤْلی، وَ اَنْتَ یا مَوْلایَ جَدیرٌ بِتَحْقیقِ ظَنّی وَ تَصْدیقِ اَمَلی فیکَ فی اَمْرِ کَذا وَ کَذا (و به جای کذا و کذا حاجت خویش را بنویسد) فیما لا طاقَةَ لی بِحَمْلِه، وَ لا صَبْرَ لی عَلَیْهِ، وَ اِنْ کُنْتُ مُسْتَحِقًّا لَهُ وَ لاَِضْعافِه بِقَبیحِ اَفْعالی، وَ تَفْریطی فِی الْواجِباتِ الَّتی لِلّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.

فَاَغِثْنی یا مَوْلایَ صَلَواتُ اللّه ِ عَلَیْکَ عِنْدَ اللَّهْفِ، وَ قَدِّمِ الْمَسْاَلَةَ لِلّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فی اَمْری قَبْلَ حُلُولِ التَّلَفِ وَ شَماتَةِ الاَْعْداءِ، فَبِکَ بُسِطَتِ النِّعْمَةُ عَلَیَّ، وَ اسْاَلِ اللّه َ جَلَّ جَلالُهُ لی نَصْرًا عَزیزًا وَ فَتْحًا قَریبًا، فیهِ بُلُوغُ الاْمالِ وَ خَیْرُ الْمَبادی، وَ خَواتیمُ الاَْعْمالِ وَ الاَْمْنُ مِنَ الْمَخاوِفِ کُلِّها فی کُلِّ حالٍ، اِنَّهُ جَلَّ ثَناؤُهُ لِما یَشاءُ فَعّالٌ، وَ هُوَ حَسْبی وَ نِعْمَ الْوَکیلُ فِی الْمَبْدَاِوَ الْمَآل.

سپس آنرا در یکی از حرم های ائمه علیهم السلام بیندازد، یا آن را بسته و در میان گِل تمیز قرار داده و در کنار نهر یا برکه ی آب، یا چاه عمیقی برود و یکی از نواب اربعه را صدا زده و (مثلاً خطاب به حسین بن روح) بگوید:

یا حسینَ بنَ رُوح، سلامٌ علیک، اَشْهَدُ اَنَّ وَفاتَکَ فی سَبیلِ اللّه ِ، وَ اَنَّکَ حَیٌّ عِنْدَ اللّه ِ مَرْزُوقٌ، وَ قَدْ خاطَبْتُکَ فی حَیاتِکَ الَّتی لَکَ عِنْدَ اللّه ِ عَزَّ وَ جَلَّ، وَ هذِه رُقْعَتی وَ حاجَتی اِلی مَوْلانا علیه السلام فَسَلِّمْها اِلَیْه، فَاَنْتَ الثِّقَةُ الاَْمین.

آنگاه عریضه ی خویش را در نهر یا چاه یا برکه بیندازد که إن شاء اللّه به دست حضرت صاحب الامر علیه السلام می رسد و آن بزرگوار خود،حاجت او را برآورده خواهند نمود.

__________

(بحار الانوار : 99 / 234 – منتهی الامال / 491)