ﺍﺑﺪ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺮﺩ

ﺍﺑﺪ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺮﺩ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﺪﮔﯽ ﺻﺨﺮﻩ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺁﻭﺍﺭﮔﯽ ﺍﺑﺮ ﻭ ﻧﺴﯿﻢ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﺮﮔﺸﺘﮕﯽ ﺁﻫﻮﯼ ﺩﺷﺖ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻢ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺣﺴﺮﺕ ﺯﺩﮔﯽ
ﮔﯿﺴﻮﺍﻥ ﺗﻮ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﻡ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ
ﺷﻌﺮ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻢ
ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﭼﺸﻤﻪ ﺷﻮﻕ
ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﮊﺭﻑ ﺗﺮﯾﻦ ﺭﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﮒ ﺑﯿﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﺟﺎﺭﯾﻪ ﺑﺎﺩ ﺗﻦ ﺑﻪ ﻭﺍﺭﺳﺘﻦ ﻋﻤﺮ ﺍﺑﺪﯼ ﻣﯽ ﺳﭙﺮﺩ
ﺗﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺭﯼ ﺩﯾﮕﺮ
ﭘﺎﻭﺭﭼﯿﻦ ﭘﺎﻭﺭﭼﯿﻦ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﻣﯿﮕﺬﺭﺩ
ﻭ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﯽ
ﭘﺮﺳﺘﻮ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﺑﻨﺪ ﻭ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﯽ
ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺭﯼ ﺩﯾﮕﺮ
ﺑﻪ ﯾﺎﺭﯼ ﺩﯾﮕﺮ
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ
ﻧﻪ ﺑﻬﺎﺭﯼ
ﻭ ﻧﻪ ﯾﺎﺭﯼ ﺩﯾﮕﺮ
- ﺍﻓﺴﻮﺱ
ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﯽ ﭘﻮﺳﯿﻢ
ﻏﻤﻢ ﺍﺯ ﻭﺣﺸﺖ ﭘﻮﺳﯿﺪﻥ ﻧﯿﺴﺖ
ﻏﻤﻢ ﺍﺯ ﺯﯾﺴﺘﻦ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﭘﺮ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺗﺎ ﺧﺎﮎ ﺷﺪﻥ ﺭﺍﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻡ
ﺍﯾﻦ ﺻﺤﺮﺍ
ﺍﯾﻦ ﺩﺭﯾﺎ
ﭘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺯﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻣﺮﺩ
ﻭ ﻏﻢ ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﻏﻢ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﺑﺪ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺮﺩ