توضیحی پیرامون زبان کوردی.....بخش هفتم

توضیحی پیرامون زبان کوردی.....بخش هفتم





1-   کُرمانج 2- گوران 3- لُر 4- کَلهُر

هر یک از این چهار شعبه نیز به چندین شعبه دیگر منشعب شده‌اند و تغییر زبان داده‌اند.

کرمانج شمالی: جزیری، هریزی، بایزیدی، بوهتانی آشیته‌یی، ژنگاری، دیاربکری، هکاری و بادینانی خراسانی

کرمانج جنوبی: موکری، سلیمانی، سورانی و سنه‌یی: سنندج، گلباغی، جافی، بایایی، اردلانی (اورامانی)، جوانرویی، روندی ، براخویی، گروسی، رشوندی، موصلانی، هجیجی، ممستی، کرماشانی، له کی، زازایی، سیورکی، یاری، مافی، باجه لانی، کاکه‌یی، زه‌نگنه‌یی، هه ورامی، لوری، به ختیاری، گیلی، شیروانی، لولو، منگوری، فه‌یلی، که لهوری و گونه‌های دیگر و این تنوع لهجه‌ها خود برکتی است برای زبان غنی کُردی.

هر جور باشد از منابع دجله و فرات تا خلیج فارس قلمرو زبان کوردی بوده است و پایتخت این زبان اول تیسفون پس از آن زاگروس و سپس اسپاهان، بنابراین ما می‌توانیم بگوییم که زبان کوردی در تمام ولایات ایران قدیم که اسکندر مقدونی بر آن حکمروایی کرده عمومیت داشته است.

در هر حال اصل زبان کوردی خاورستان بطور تحقیق همان زبان مادی آویستایی (اوستایی) است که اصل و ریشة آن همان زبان آریان قدیم است که آنرا زبان «انزانی» گفته‌اند که همان پدر تمام زبانهای مادی و هندی و پارسی و عیلامی است و تقریباً سه هزار سال پیش از زایش آریاییها با آن مکالمه می‌کردند و بعدها منشعب و مختلف شده و تغییرات کلی پیدا کرده‌است

.( نقل از کتاب زانایانی کورد به زمانی کوردی به قلم محمد صالح ابراهیمی صفحات 183 تا 191 حروف‌چینی شده 10/4/1374 خورشیدی.)





#کورد
#کوردستان
#تمدن
#اصالت
#فرهنگ