ﻫﺰﺍﺭ ﺟﻬﺪ ﺑﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺳﺮ ﻋﺸﻖ ﺑﭙﻮﺷﻢ

ﻫﺰﺍﺭ ﺟﻬﺪ ﺑﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺳﺮ ﻋﺸﻖ ﺑﭙﻮﺷﻢ
ﻧﺒﻮﺩ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﺗﺶ ﻣﯿﺴﺮﻡ ﮐﻪ ﻧﺠﻮﺷﻢ
ﺑﻪ ﻫﻮﺵ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﮐﻪ ﺩﻝ ﺑﻪ ﮐﺲ ﻧﺴﭙﺎﺭﻡ
ﺷﻤﺎﯾﻞ ﺗﻮ ﺑﺪﯾﺪﻡ ﻧﻪ ﺻﺒﺮ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻫﻮﺷﻢ
ﺣﮑﺎﯾﺘﯽ ﺯ ﺩﻫﺎﻧﺖ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ﺁﻣﺪ
ﺩﮔﺮ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺣﮑﺎﯾﺘﺴﺖ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ
ﻣﮕﺮ ﺗﻮ ﺭﻭﯼ ﺑﭙﻮﺷﯽ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﺑﺎﺯﻧﺸﺎﻧﯽ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﭙﻮﺷﻢ
ﻣﻦ ﺭﻣﯿﺪﻩ ﺩﻝ ﺁﻥ ﺑﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺎﻉ ﻧﯿﺎﯾﻢ
ﮐﻪ ﮔﺮ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺩﺭﺁﯾﻢ ﺑﻪ ﺩﺭﺑﺮﻧﺪ ﺑﻪ ﺩﻭﺷﻢ
ﺑﯿﺎ ﺑﻪ ﺻﻠﺢ ﻣﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻦ ﺍﻣﺸﺐ
ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻩ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﮑﺮﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺗﻮ ﺩﻭﺷﻢ
ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﺑﺪﺍﺩﯼ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮ ﺁﻧﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻮ ﻣﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻤﯽ ﻧﻔﺮﻭﺷﻢ
ﺑﻪ ﺯﺧﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﮐﻨﻢ ﺯ ﺩﺳﺖ ﺟﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻪ ﺗﻨﺪﺭﺳﺖ ﻣﻼﻣﺖ ﮐﻨﺪ ﭼﻮ ﻣﻦ ﺑﺨﺮﻭﺷﻢ
ﻣﺮﺍ ﻣﮕﻮﯼ ﮐﻪ ﺳﻌﺪﯼ ﻃﺮﯾﻖ ﻋﺸﻖ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ
ﺳﺨﻦ ﭼﻪ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﮔﻔﺘﻦ ﭼﻮ ﭘﻨﺪ ﻣﯽﻧﻨﯿﻮﺷﻢ
ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺩﯾﻪ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺍﺯ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﮔﺮ ﻣﺮﺍﺩ ﻧﯿﺎﺑﻢ ﺑﻪ ﻗﺪﺭ ﻭﺳﻊ ﺑﮑﻮﺷﻢ