اگر گفت باید برم

اگر گفت باید برم
جلوشو نگیر!
وقتے بخواد بره،
میره...
ولے همون فرصتے رو که
تو آخرین لحظه دارےمهربون باش،
بخند و
دست از خاطره ساختن بَرنَدار؛
بزن زیر دماغش بگو:
«آهاے نرے بگے بد بودا...»
گریه نکن،
بخند و بازوش رو نیشگون بگیر،
بهش نگو:
دوس ندارم حرفایے
که به من زدےبه یکے دیگه بزنے!
نگو:
اگر زدے پاے حرفات وایسے.
نصیحتش نکن!
نفرینش نکن!
فقط لحظه‌ے آخر بازم از ته قلبت
دوسش داشته باش
انگارےقراره بمیره!
وقتے رفت...
بزن زیر گریه،
یه هفته،
یه ماه،
یه سال...
همچین که خالے شدے
یه شب یه جایے
یه زمین خوش آب و هوا
گیر بیار یه چاله بکن
و خاطره‌هاتو بریز داخلش
و روش خاک بریز.
یه شاخه گل بذار سر قبرش
و بشین یه فاتحه‌ام بخون
برای روزاےخوبتون.
آخرین تصویر تو ازش میشه:
یه خاکسپارے مُجلل و روزےکه مُرد،
ولے آخرین تصویر اون از تو میشه:
یه آدم مهربونِ تکرار نشدنے!
اون هربار که یادِ تو میوفته مے‌میره...
فکر کنم
این انتقام منصفانه‌اےباشه!