*ای پادشه_خوبان داد از غم_تنهایی

دِل، بی‌‌تو، به جان آمَد؛ وَقْت است که بازآیی

#دیشب، گِلِهٔ زُلْفَش با باد، هَمی کَرْدَم
گفتا: «غلطی! بُگْذَر زین فِکْرَتِ سودایی!»

صَد بادِ صَبا، این‌جا با سِلْسِلِه #می‌رقصند
این است حَریف ای دِل تا باد نَپِیمایی

مُشْتاقی و مَهْجوری، دور از تو چُنانم کَرْد
کَز دَسْت بِخواهَد شُد پایابِ شَکیبایی

ساقی! چَمَنِ گُل را بی‌‌رویِ تو، رَنْگی نیست
شِمْشاد، خُرامان کُن #تا_باغ_بیارایی

اِی دَرْدِ تواَم دَرْمان در بَسْتَرِ ناکامی
وِی #یاد_توام_مونس در گوشِهٔ تَنهایی

دَر دایِرِهٔ قِسْمَت، ما، #نقطه‌ی_تسلیمیم
لُطْف، آن‌چه تو اَنْدیشی؛ حُکْم، آن‌چه تو فَرمایی

حافِظ! #شب_هجران شُد، بویِ خوشِ وَصْل آمَد
شادیت، مُبارَک باد #ای_عاشق_شیدایی#*