فیض کاشانی

فیض کاشانی

الا یا ایها المهدی، مدام الوصل ناولها
که در دوران هجرانت بسی افتاد مشکلها
 صبا از نکهت کویت نسیمی سوی ما آورد
ز سوز شعله شوقت چه تاب افتاد در دلها
 چو نور مهر تو تابید در دلهای مشتاقان
ز خود آهنگ حق کردند و بربستند محملها
 دل بی‏بهره از مهرت، حقیقت را کجا یابد
حق از آیینه رویت، تجلی کرد بر دلها
 به کوی خود نشانی ده که شوق تو محبان را
ز تقوا داد زاد ره، ز طاعت بست محملها
 به حق سجاده تزیین کن، مَهِل محراب و منبر را
که دیوان فلک صورت، از آن سازند محفلها
 شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل
ز غرقاب فراق خود رهی بنما به ساحلها
 اگر دانستمی کویت، به سر می‏آمدم سویت
خوشا گر بودمی آگه، ز راه و رسم منزلها
 چو بینی حجت حق را، به پایش جان فشان ای فیض!
متی ما تلق من تهوی، دع الدنیا و اهملها