بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
درس اخلاق از قرآن مجید قسمت دوم :
و البته گناهان نیز به همین جهت، ذنوب میباشند.
فَاصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوبِهَا وَمِنْ آنَاءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ وَأَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضَى - بنابراين در برابر آنچه آنها میگويند صبر كن و قبل از طلوع آفتاب و پيش از غروب آن و همچنين در اثناء شب و اطراف روز تسبيح و حمد پروردگارت را بجا آور تا خشنود شوی.(سوره طه آیه 130)
وَاصْبِرْ وَمَا صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلَا تَكُ فِي ضَيْقٍ مِمَّا يَمْكُرُونَ - و شکیبایی کن، و شکیبایی تو جز به توفیق خدا نیست، و بر گمراهی و ضلالت آنان و کارهایی که انجام میدهند اندوهگین مباش، و از نیرنگی که همواره به کار میگیرند، دلتنگ مشو.(سوره نحل آیه 127)
و در سورۀ العصر، تأکید نمود که صرف ایمان و عمل صالح خودت به تنهایی کافی نیست و تو را از خسران زیان - از دست دادن اصل سرمایه و سود نمیرهاند، بلکه باید دیگران را نیز به حق و به صبر توصیه نمایی.
یاد نام خدا :
یاد خدا، هدایت کننده، کمال دهنده و نجاتبخش است و فراموشی و غفلت از او، اگر چه فقط برای لحاظی باشد، خسرانآور میباشد.
فرمود:هر صبح و شب،اسم پروردگارت را به یاد آورد؛ چرا که اولاً انسان هرگاه کسی را به یاد آورد، ابتدا اسمش را به یاد میآورد؛ و ثانیاً وقتی اسم کسی را به یاد بیاورد، به یاد او میافتد؛ و البته باید دقت نمود که اسمها، فقط الفاظ بیروح نیستند.
اسم خدا، نشانۀ اوست نه خودش؛ و هر چه هست، نشانه و اسم اوست؛ اما وجودها هر چه کاملتر باشند، بیشتر نشانۀ او میباشند.
در قرآن مجید فرمود :
وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ - نامهای نیک - اسماء کمالیه، از آنِ خداوند است، خدا را با آن بخوانيد، و آنها را كه در اسماء خدا تحريف میكنند رها سازيد؛ آنان به زودی جزای اعمالی را كه انجام میدادند میبينند.(سوره اعراف آیه 180)
و حضرت امام صادق علیه السلام، دربارۀ این آیه فرمودند: نَحْنُ وَ اَللَّهِ اَلْأَسْمَاءُ اَلْحُسْنَى اَلَّتِي لاَ يَقْبَلُ اَللَّهُ مِنَ اَلْعِبَادِ عَمَلاً إِلاَّ بِمَعْرِفَتِنَا - سوگند بخدا مائيم آن نامهاى نيكو كه خدا عملى را از بندگان نپذيرد مگر آنكه با معرفت ما باشد.(اصول کافی ترجمه مصطفوی؛ ج 1 ص 196)(ادامه دارد...)
درس اخلاق از قرآن مجید قسمت دوم :
و البته گناهان نیز به همین جهت، ذنوب میباشند.
فَاصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوبِهَا وَمِنْ آنَاءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ وَأَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضَى - بنابراين در برابر آنچه آنها میگويند صبر كن و قبل از طلوع آفتاب و پيش از غروب آن و همچنين در اثناء شب و اطراف روز تسبيح و حمد پروردگارت را بجا آور تا خشنود شوی.(سوره طه آیه 130)
وَاصْبِرْ وَمَا صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلَا تَكُ فِي ضَيْقٍ مِمَّا يَمْكُرُونَ - و شکیبایی کن، و شکیبایی تو جز به توفیق خدا نیست، و بر گمراهی و ضلالت آنان و کارهایی که انجام میدهند اندوهگین مباش، و از نیرنگی که همواره به کار میگیرند، دلتنگ مشو.(سوره نحل آیه 127)
و در سورۀ العصر، تأکید نمود که صرف ایمان و عمل صالح خودت به تنهایی کافی نیست و تو را از خسران زیان - از دست دادن اصل سرمایه و سود نمیرهاند، بلکه باید دیگران را نیز به حق و به صبر توصیه نمایی.
یاد نام خدا :
یاد خدا، هدایت کننده، کمال دهنده و نجاتبخش است و فراموشی و غفلت از او، اگر چه فقط برای لحاظی باشد، خسرانآور میباشد.
فرمود:هر صبح و شب،اسم پروردگارت را به یاد آورد؛ چرا که اولاً انسان هرگاه کسی را به یاد آورد، ابتدا اسمش را به یاد میآورد؛ و ثانیاً وقتی اسم کسی را به یاد بیاورد، به یاد او میافتد؛ و البته باید دقت نمود که اسمها، فقط الفاظ بیروح نیستند.
اسم خدا، نشانۀ اوست نه خودش؛ و هر چه هست، نشانه و اسم اوست؛ اما وجودها هر چه کاملتر باشند، بیشتر نشانۀ او میباشند.
در قرآن مجید فرمود :
وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ - نامهای نیک - اسماء کمالیه، از آنِ خداوند است، خدا را با آن بخوانيد، و آنها را كه در اسماء خدا تحريف میكنند رها سازيد؛ آنان به زودی جزای اعمالی را كه انجام میدادند میبينند.(سوره اعراف آیه 180)
و حضرت امام صادق علیه السلام، دربارۀ این آیه فرمودند: نَحْنُ وَ اَللَّهِ اَلْأَسْمَاءُ اَلْحُسْنَى اَلَّتِي لاَ يَقْبَلُ اَللَّهُ مِنَ اَلْعِبَادِ عَمَلاً إِلاَّ بِمَعْرِفَتِنَا - سوگند بخدا مائيم آن نامهاى نيكو كه خدا عملى را از بندگان نپذيرد مگر آنكه با معرفت ما باشد.(اصول کافی ترجمه مصطفوی؛ ج 1 ص 196)(ادامه دارد...)
- ۲۸
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط