یا مهد ــے ادرکنــے

یا مهد ــے ادرکنــے

یک ماجرای کوتاه ولی پربار، به همراه دو پرسش.

متوکّل عباسی آدم پستی بود. جنایات زیادی به شیعیان کرد. از زندانی کردن و شکنجه شیعیان تا تخریب مقبره امام حسین. این دشمن اهل بیت شاعر و خدمتکاری داشت به نام ابو یوسف، قصیر. قصیر پسر دار شد. فقیر بود. برای خیلی ها نامه نوشت تا به او کمک کنند. امّا هیچ کس کمکی نمی کرد. یک روز ناامیدانه در کوچه ها قدم می زد؛ که به درب خانه امام حسن عسکری علیه السّلام رسید. ناگهان درب باز شد. و ابو حمزه خادم امام حسن عسکری کیسه ای سیاه به او داد. در کیسه چهارصد سکه درهم بود. و گفت؛ آقایم می گوید: این مبلغ را برای نوزادت خرج کن که خداوند در او برای تو برکت قرار داده است. (برگرفته از کتاب سیره الائمه الاثنی عشر ، ص271)

سؤال : وقتی ائمه معصومین به دشمنان خود لطف دارند؛ می شود دوستانشان را رها کنند؟
وقتی ائمه معصومین از ذهن انسان ها خبر دارند؛ می شود از اعمال آنها خبر نداشته باشند؟

"عید میلاد امام حسن عسکری علیه السّلام بر امام زمان عجل الله تعالی فرجه و تمام محبین ایشان مبارک باد."


عید ــے ما لبخند زیبای تو باشد؛ مهد ــے جان