فرزندم سال آخر دبیرستان است. به جای اینکه درسش را جدی بگی

فرزندم سال آخر دبیرستان است. به جای اینکه درسش را جدی بگیرد تا بتواند برای دانشگاه رشته خوبی را انتخاب کند، دائماً پای اینترنت نشسته است. هم در مدرسه از افت تحصیلی او نگران هستند و هم من و پدرش. نه پای سفره ناهار و شام خانواده حاضر است و نه در کار خانه همکاری می کند و نه ساعات خواب و بیداریش مثل بقیه است. اینترنت بلای جانش شده است. تا نصیحتش می کنیم، ما را قدیمی و خودش را به روز می داند. نمی دانم چرا این طور از ما بیگانه شده است؟!


وَمَن یَعْشُ عَن ذِکْرِ‌ الرَّ‌حْمَـٰنِ نُقَیِّضْ لَهُ شَیْطَانًا فَهُوَ لَهُ قَرِ‌ینٌ ﴿٣٦﴾ وَإِنَّهُمْ لَیَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبِیلِ وَیَحْسَبُونَ أَنَّهُم مُّهْتَدُونَ ﴿٣٧﴾


و هر کس از یاد [خداى‌] رحمان دل بگرداند، بر او شیطانى مى‌گماریم تا براى وى دمسازى باشد. (۳۶) و مسلماً آن‌ها ایشان را از راه باز مى‌دارند و [آن‌ها] مى‌پندارند که راه یافتگانند.
سوره مبارکه زخرف – آیات ۳۶ و ۳۷