بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت اول :
برای شناخت ریشه‌ اقوام، ملل و جوامع، باید تاریخچه پیدایش آنها رامورد مطالعه‌ دقیق و مستند قرار داد.
منابع تاریخی یهود و نیز غربی، تاریخچه پیدایش قوم بنی‌اسرائیل رابه دو بخش :
یک - حضرت ابراهیم علیه السلام؛
دو - حضرت یعقوب که نام دیگرش اسرائیل بود؛ تقسیم کرده‌اند که البته ربطی به اسرائیل فعلی ندارد. چرا که حضرت ابراهیم علیه‌ السلام، از نوادگان حضرت نوح علیه‌ السلام بود که کل جامعه بشری امروزی، فرزندان افرادی هستند که با حضرت نوح (ع) سوار بر کشتی شده و از مهلکه طوفان نوح نجات یافتند. در هر حال این تاریخچه به صورت خلاصه و در چند بخش ایفاد می‌گردد:
قوم بنی‌اسرائیل :
الف) - طبق مستندات تاریخی، حضرت ابراهیم علیه‌السلام در شهری به نام اورِکلدانیان در عراق به دنیا آمد. در بابل بین دجله و فرات زندگی می‌کرد و ماجراهای با نمرود، شکستن بت‌ها، انداختن در آتش و نیز در همان بابل رخ داد. سپس به همراه خانواده و عشیره‌ اش، به شهر حرّان - عراق هجرت کرد. نام این منطقه که امروز عراق می‌ نامیم، رافدین بود که گروهی از قوم عبری‌ها نیز در آن سکونت داشتند. سپس حضرت ابراهیم علیه‌السلام به امر الهی به فلسطین و سپس به حجاز و مصر هجرت نمود.(آلبرایت،ص 236؛ دانیل ـ راپس ، ص 14ـ 15؛ اسمارت ، ص 384ـ385 و ...)
ب) - حضرت ابراهیم علیه‌السلام، دو پسر به نام‌های اسحاق و اسماعیل داشتند و یعقوب از سلاله ایشان بود که نام دیگرش، همان اسرائیل بود. او در کنعان سکنا گزید، اما پس از ماجرا های حضرت یوسف علیه‌السلام، صدرات او در مصر و نیز قحطی شدید در کنعان، به همراه قومش به مصر رفتند و تا روزگار حضرت موسی علیه‌السلام، در همان مصر ماندند.
قوم او، مورد آزار و اذیت و بردگی فرعونیان قرار گرفتند، تا آن که به رهبری دینی و سیاسی موسی از سلطه فرعون رها شدند و از مصر خارج گشته به سمت کنعان حرکت کردند. چنان چه در قرآن کریم نیز تصریح شده است، حضرت موسی علیه السلام به امر خدا به آنها فرمود که وارد سرزمین فلسطین شوند، اما آنها ابا کردند و گفتند: تو با خدایت برو و آنجا را فتح کن، ما پس از فتح وارد می‌شویم. خداوند متعال نیز آنان را مشمول غضبش قرار داد و چهل سال در صحرای سینا آواره بودند و نسل‌ هایی از آنها از بین رفت و نسل‌های دیگری جایگزین شد.
پس از رحلت حضرت موسی (ع) و در دوران جانشینی یوشع بن نون، به تدریج کنعان دوباره فتح شد.(بیک ، ص 28 ـ 48؛ اسمارت، ص 291؛ د. جودائیکا ، ج 8)(ادامه دارد...)