ﻭ ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﻟﮏ ﺯﺩﻩ ﻟﺒﺨﻨﺪﺵ ﺭﺍ

ﻭ ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﻟﮏ ﺯﺩﻩ ﻟﺒﺨﻨﺪﺵ ﺭﺍ
ﺍﻭ ﮐــﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﯾﺎﻓﺖ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪﺵ ﺭﺍ
ﻣﻨﻢ ﺁﻥ ﺷﺎﻋﺮ ﺩﻟﺨﻮﻥ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﺮﺝ ﺗﻮ ﮐﺮﺩ
ﻏــــﺰﻝ ﻭ ﻋﺎﻃﻔــــﻪ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺵ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﻗﯿﺒﺎﻥ ﮐﻤﯿﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﻋﻘﺐ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺗﺒﻠﯿﻎ ﮐﻨﺪ ﺧﻮﺑـﯽ ِ ﺩﻟﺒﻨﺪﺵ ﺭﺍ
ﻣﺜــــﻞ ﺁﻥ ﺧــﻮﺍﺏ ﺑﻌﯿﺪ ﺍﺳﺖ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﺩﯾﮕﺮ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪﺵ ﺭﺍ
...
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻌﺪ ﺗﻮ ﻫﯽ ﺣﺎﻝ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺪ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺗﺎﺏ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻏــــﻢ ﻓــــــﺮﺯﻧﺪﺵ ﺭﺍ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍ ﺗﺠﺰﯾﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ
ﺑـــﻪ ﺗــــﻮ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻓـــﺮﺁﯾﻨﺪﺵ ﺭﺍ
ﻗﻠﺐ ِ ﻣﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺍﻫﺪﺍ ﺑﻪ ﺗـــﻮ ﺍﯾﺮﺍﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﭘﺲ ﺯﺩﻩ ﭘﯿﻮﻧﺪﺵ ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﻦ ﺍﯾﻦ ﻏﺰﻟﻢ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﯼ ﺷﺎﯾﺪ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ ﺭﻓﯿﻘـــﺎﻥ ﺑــﻪ ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﺑﻨﺪﺵ ﺭﺍ :
‏«ﻣﻨﻢ ﺁﻥ ﺷﯿﺦ ﺳﯿﻪ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ