کاش بر ساحل رودی خاموش

کاش بر ساحل رودی خاموش
عطر مرموز گیاهی بودم
چو برانجا گذرت می افتاد
به سرا پای تو لب میاسودم
کاش چون پرتو خورشید بهار
سحراز پنجره میتابیدم
ازپس پردهای لرزان حریر
رنگ چشمان تو را میدیدم