بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت سوم :
این سند بر این تأکید دارد که ارتش آمریکا نیز باید قدرتمندترین، کشندهترین و پیشرفتهترین نیروی نظامی جهان باشد تا بتواند جنگها را بازدارد و در صورت ضرورت، آنها را سریع و قاطعانه به پیروزی برساند. بازدارندگی هستهای نیز در همین چارچوب تعریف میشود.
ترامپ در مقدمه سند خود را رئیسجمهور صلح معرفی می کند، اما صلح مورد نظر او نه از مسیر توافق به هر قیمت، بلکه با اتکا به قدرت نظامی و دیپلماسی مبتنی بر برتری آمریکا تعریف میشود. او بارها تأکید کرده است؛ همچنین در مجمع عمومی سازمان ملل در سپتامبر 2026 تصریح کرد که صلح با حرف و نهادها حاصل نمیشود، بلکه قدرت آمریکا باید سریع، علنی و بدون عذرخواهی به کار گرفته شود. در این منطق، دیپلماسی محصول قدرت است.
تکرار خطای چمبرلین در تهران :
مرور این اسناد و مواضع، یک شکاف نگرانکننده را آشکار میکند. اسرائیل با وجود ضعفهای ذاتی خود و آمریکا در شرایط افول هژمونی و محدودیتهای قدرت جهانی، به سمت نظامیگری بیشتر، جنگ پیشدستانه و تقدم هدف بر ملاحظات اخلاقی حرکت میکنند؛ اما در سوی دیگر، دستگاه سیاست خارجی ایران همچنان گرفتار اشتیاق بیحدوحصر به مذاکره و امید به میانجیگری است.
این همان تقابل خطرناکی است که پیشتر نیز تجربه شده است. درحالیکه روابط بینالملل در دوران گذار قدرت، عرصه رقابتهای شدید، خشونت و منازعات پرهزینه است، برخی مسئولان ایرانی همچنان تصور میکنند میتوان با امتیازدهی و توافق، اراده قدرتهای توسعهطلب را مهار کرد.
این وضعیت خاطره مواجهه سادهلوحانه نوئل چمبرلین با هیتلر و افتخار او به توافق مونیخ را زنده میکند؛ توافقی که قرار بود مانع جنگ شود، اما در نهایت نتوانست ماشین توسعهطلبی آلمان نازی را متوقف کند.
از این منظر، تغییر و عزل عباس عراقچی و تجدیدنظر اساسی در رویکرد دولت پزشکیان به سیاست خارجی، ضرورتی راهبردی است. نمیتوان در برابر طرفی که خود را برای جنگ دائمی، حمله پیشدستانه و تحمیل اراده نظامی آماده میکند، همچنان با منطق چمبرلین به دنبال کاغذ توافق و وعده صلح بود.
چمبرلینهای تهران در رؤیای توافق :
اظهارات عراقچی درباره استقبال اعضای اکو از طرح دو روزه ایران برای بازگشایی تنگه هرمز و ابراز رضایت از همکاری پاکستان، در کنار بررسی دکترین امنیتی جدید اسرائیل در مقاله تامیر هایمن و راهبرد صلح از طریق قدرت دولت ترامپ، یک تقابل معنادار را آشکار میکند؛ تقابل میان سیاستمدارانی که جنگ را واقعیت دائمی روابط بینالملل میدانند و کسانی که همچنان به مهار توسعهطلبی آمریکا و اسرائیل با مذاکره و امتیازدهی امید بستهاند.(پایان)
قسمت سوم :
این سند بر این تأکید دارد که ارتش آمریکا نیز باید قدرتمندترین، کشندهترین و پیشرفتهترین نیروی نظامی جهان باشد تا بتواند جنگها را بازدارد و در صورت ضرورت، آنها را سریع و قاطعانه به پیروزی برساند. بازدارندگی هستهای نیز در همین چارچوب تعریف میشود.
ترامپ در مقدمه سند خود را رئیسجمهور صلح معرفی می کند، اما صلح مورد نظر او نه از مسیر توافق به هر قیمت، بلکه با اتکا به قدرت نظامی و دیپلماسی مبتنی بر برتری آمریکا تعریف میشود. او بارها تأکید کرده است؛ همچنین در مجمع عمومی سازمان ملل در سپتامبر 2026 تصریح کرد که صلح با حرف و نهادها حاصل نمیشود، بلکه قدرت آمریکا باید سریع، علنی و بدون عذرخواهی به کار گرفته شود. در این منطق، دیپلماسی محصول قدرت است.
تکرار خطای چمبرلین در تهران :
مرور این اسناد و مواضع، یک شکاف نگرانکننده را آشکار میکند. اسرائیل با وجود ضعفهای ذاتی خود و آمریکا در شرایط افول هژمونی و محدودیتهای قدرت جهانی، به سمت نظامیگری بیشتر، جنگ پیشدستانه و تقدم هدف بر ملاحظات اخلاقی حرکت میکنند؛ اما در سوی دیگر، دستگاه سیاست خارجی ایران همچنان گرفتار اشتیاق بیحدوحصر به مذاکره و امید به میانجیگری است.
این همان تقابل خطرناکی است که پیشتر نیز تجربه شده است. درحالیکه روابط بینالملل در دوران گذار قدرت، عرصه رقابتهای شدید، خشونت و منازعات پرهزینه است، برخی مسئولان ایرانی همچنان تصور میکنند میتوان با امتیازدهی و توافق، اراده قدرتهای توسعهطلب را مهار کرد.
این وضعیت خاطره مواجهه سادهلوحانه نوئل چمبرلین با هیتلر و افتخار او به توافق مونیخ را زنده میکند؛ توافقی که قرار بود مانع جنگ شود، اما در نهایت نتوانست ماشین توسعهطلبی آلمان نازی را متوقف کند.
از این منظر، تغییر و عزل عباس عراقچی و تجدیدنظر اساسی در رویکرد دولت پزشکیان به سیاست خارجی، ضرورتی راهبردی است. نمیتوان در برابر طرفی که خود را برای جنگ دائمی، حمله پیشدستانه و تحمیل اراده نظامی آماده میکند، همچنان با منطق چمبرلین به دنبال کاغذ توافق و وعده صلح بود.
چمبرلینهای تهران در رؤیای توافق :
اظهارات عراقچی درباره استقبال اعضای اکو از طرح دو روزه ایران برای بازگشایی تنگه هرمز و ابراز رضایت از همکاری پاکستان، در کنار بررسی دکترین امنیتی جدید اسرائیل در مقاله تامیر هایمن و راهبرد صلح از طریق قدرت دولت ترامپ، یک تقابل معنادار را آشکار میکند؛ تقابل میان سیاستمدارانی که جنگ را واقعیت دائمی روابط بینالملل میدانند و کسانی که همچنان به مهار توسعهطلبی آمریکا و اسرائیل با مذاکره و امتیازدهی امید بستهاند.(پایان)
- ۱۸۲
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط