ﯾﻪ ﺟﺎﺋﯽ ﺧﻮﻧﺪﻡ ﮐﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩﯼ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺮﮒ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ:ﻭﻗﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﺑﻮﺩﻡ

ﯾﻪ ﺟﺎﺋﯽ ﺧﻮﻧﺪﻡ ﮐﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩﯼ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺮﮒ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ:ﻭﻗﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻭ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﻢ.ﺑﻌﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻡ ﺩﻧﯿﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰﺭﮔﻪ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺸﻮﺭﻡ ﺭﻭ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﻢ.
ﺗﻮﯼ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﺸﻮﺭﻡ ﻫﻢ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺑﺰﺭﮔﻪ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎﺭﯼ ﻭﺍﺳﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﻬﺮﻡ ﺑﮑﻨﻢ.
ﺟﻮﺍﻥ ﮐﻪ ﺷﺪﻡ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮﻡ ﻫﻢ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﮔﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺤﻠﻪ ﺍﻡ ﺭﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﻨﻢ. ﺑﻪ ﻣﯿﺎﻧﺴﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺭﺳﯿﺪﻡ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻡ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻢ. ﻭ ﺣﺎﻻ‌ ﺩﺭ ﻭﺍﭘﺴﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﻋﻤﺮ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ  ﺍﺯ ﻫﻤﻮﻥ ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ.ﻭ ﺍﮔﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ‌ ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﻪ ﺳﻬﻢ ﺧﻮﺩﻡ ؛ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻡ ، ﻣﺤﻠﻪ ﺍﻡ ، ﺷﻬﺮﻡ ، ﮐﺸﻮﺭﻡ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺑﺪﻡ.
ﻧﮑﻨﻪ ﺑﺨﻮﺍﯾﻢ ﺑﺠﺎﯼ ﺧﻮﺩﻣﻮﻥ ، ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﻭ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺑﺪﯾﻢ. ﻧﮑﻨﻪ ﺑﺠﺎﯼ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺁﯾﻨﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮﺩﻣﻮﻥ ، ﻫﻤﺶ ﺫﺭﻩ ﺑﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ.
ﻧﮑﻨﻪ ﺑﺨﻮﺍﯾﻢ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻭ ﻫﻤﻪ ﮐﺲ ﻋﻮﺽ ﺑﺸﻦ ﻭ ﺧﻮﺩﻣﻮﻥ ﺗﮑﻮﻥ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺭﯾﻢ. ﻧﮑﻨﻪ ﮔﻤﻮﻥ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺤﻮﻝ ﯾﻌﻨﯽ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ.
نﻪ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪﻭﻧﯿﻢ ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩﻣﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻋﻮﺽ ﻣﯽ ﺷﻪ.