ﺷـﺒـﻪ ﺍﻟﺒﺪﺭ ﻭ ﺃﺟﻤﻞ ﺑﻌﺪ ﺟـﺎﺳـﻢ ﻃﻠﻊ ﻣﻦ ﺧﻴﻤﺘﻪ

ﺷـﺒـﻪ ﺍﻟﺒﺪﺭ ﻭ ﺃﺟﻤﻞ ﺑﻌﺪ ﺟـﺎﺳـﻢ ﻃﻠﻊ ﻣﻦ ﺧﻴﻤﺘﻪ

ﻳـﺘـﺒـﺨﺘﺮ ﺇﺑﺜﻮﺏ ﺍﻟﻌﺮﺱ ﻭﺇﺗـﻘـﻮﺩﻩ ﺃﻣـﻪ ﻭ ﻋﻤﺘﻪ

ﻗـﻠـﻬـﻢ ﺑﻨﻲ ﻫﺎﺷﻢ ﺇﺟﻮ ﺣـﻀـﺮﻭﺍ ﻋﻤﺎﻣﻪ ﺍﻟﺰﻓﺘﻪ

ﺯﻳـﻨـﺐ ﺗـﻬﻠﻬﻞ ﺑﺎﻟﺨﻴﻢ ﻭ ﺇﺳـﻜـﻴﻨﻪ ﺗﺴﻠﻢ ﻧﺎﺩﺗﻪ

ﻳـﻤـﻪ ﻋـﻠﻲ ﺍﻷﻛﺒﺮ ﺇﺟﻪ ﻳـﺸـﻌـﻠـﻬﺎ ﺑﻴﺪﻩ ﺷﻤﻌﺘﻪ

ﺷـﺎﻓـﻪ ﺃﺑـﻮ ﺍﻟﻴﻤﻪ ﻭ ﺑﺠﻪ ﺷـﺎﺭﻙ ﺇﺧـﻮﻩ ﺇﺑـﻔﺮﺣﺘﻪ

ﻭ ﺳﺒﻌﻴﻦ ﺃﻟﻒ ﺳﻴﻒ ﻭ ﺭﻣﺢ ﻭﻱ ﻛـﺮﺑـﻠـﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻪ

ﺧـﻴﻞ ﻭ ﺯﻟﻢ ﺑﺲ ﻣﺎ ﻭﺻﻞ ﻟـﻠـﺤـﻮﻣﻪ ﻛﻠﻬﺎ ﺇﺗﻠﻘﺘﻪ

ﻭ ﺭﻣـﻠـﻪ ﺑـﻘﺖ ﺗﺘﺄﻣﻠﻪ ﺑـﻠـﻜﺖ ﻳﺮﺩ ﻣﻦ ﺳﻔﺮﺗﻪ

ﺷـﺎﻓﺖ ﺃﺑﻮ ﺍﻷﻛﺒﺮ ﺭﻛﺾ ﻭ ﺇﺗـﺄﻟـﻤـﺖ ﻣﻦ ﺷﺎﻓﺘﻪ

ﺳـﺎﻋﻪ ﻭ ﺭﺟﻊ ﻟﻴﻬﺎ ﺍﻟﻮﻟﺪ ﻣـﺘـﺤـﻨﻲ ﻣﻦ ﺩﻡ ﺭﻗﺒﺘﻪ
ﺭﻛـﻀﺖ ﺗﺼﻴﺢ ﺇﺑﻼ ﻭﻋﻲ ﺟـﺎﺳـﻢ ﻳﻴﻤﻪ ﻭ شبگته