من از یه جایی به بعد دیگه دلیلی نمیبینم از ناراحتی هام حر

من از یه جایی به بعد دیگه دلیلی نمیبینم از ناراحتی هام حرف بزنم، بزار بگن دیوونه اس، عصبیه، زود رها میکنه...
آدمیزاد صد بار از یه چیزی که آزارش میده صحبت میکنه ولی دفعه ی صد و یکم که میبینه اهمیتی نمیدن، خودشو و ناراحتیشو برمی‌داره و کیلومتر ها دور میشه، ترجیح میده بشنوه هم که دیوونه اس و بی معرفته! چون قطعا سلامت روانش رو از سر راه نیاورده که با آدم هایی که ذره ی به ناراحتی و خط قرمز هاش اهمیتی نمیدن طاق بزنه...