از دنیای مجازی بیزار.

میرم. بخدا از زندگی همشون میرم. آدم خاصی هم نیستم و به هیچ دردشونم نمیخوردم. پس یقینا نبودمو حتی حس هم نمیکنن. شاید دلشون برای شوخیام و خنده هام تنگ شه ولی بعد از یمدت فراموش میشم.
الان که کیلومتر ها ازشون دورم، هیچکدومشون زنگ نمیزنن ببینن چه مرگمه. و خب از کجا بفهمن؟ از کجا بفهمن من گلوم داره می ترکه؟ از کجا بفهمن حالم بده؟
مجازی های عوضی. فقط ادعای رفاقت دارن. خودمم همینم حتی.
گور بابای مجازی.
دلم میخواد حتی دیگه سین هم نکنم پیاماشونو.

باید برم فیلم ببینم. آره.. اینجوری بهتره.
بیا بازم فراموش کنیم دختر
دنیاست دیگه


۱۰ فروردین ۱۴۰۱ _ ۲۰:۲۰