ذوب شدن دل مؤمن از غم

اَلْمُجَاشِعِيِّ عَنِ اَلرِّضَا عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ قَالَ:
قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:

يَأْتِي عَلَى اَلنَّاسِ زَمَانٌ يَذُوبُ فِيهِ قَلْبُ اَلْمُؤْمِنِ فِي جَوْفِهِ كَمَا يَذُوبُ اَلْآنُكُ فِي اَلنَّارِ يَعْنِي اَلرَّصَاصَ وَ مَا ذَاكَ إِلاَّ لِمَا يَرَى مِنَ اَلْبَلاَءِ وَ اَلْأَحْدَاثِ فِي دِينِهِمْ وَ لاَ يَسْتَطِيعُونَ لَهُ غَيْراً.


—سیّد و آقای ما، حضرت محمّد صلی الله علیه و آله—

زمانی بر مردم می‌آید که قلب مؤمن در درونش ذوب می‌شود، همانطور که سُرب در آتش ذوب مى‌شود. این حالت نیست مگر به خاطر ضربه‌هایی است که به دین می‌زنند، نوآوری‌ها و بدعت‌هایی است که در دین می‌بیند و او نمی‌تواند آن را تغییر دهد.

«وسائل الشیعه»، شیخ حر عاملی ره، ج۱۶، ص۱۴۰
.