🔰چند برگ از کارنامه حقوق بشر آمریکایی ادامه...🔰

روزنامه کيهان1401/04/12 دفتر پژوهش‌های موسسه کیهان

عامل نارنجی صدها هزار ویتنامی را کشته یا ناقص‌العضو کرد

در اواخر دهه 1960 سربازان آمریکایی قساوت و بی رحمی را علیه مردم ویتنام تشدید کردند. تجاوز به زنان، شکنجه دادن آنها و کشتن مردم عادی از سال ۱۹۶۷ شدت یافت.کشتار ۱۶ مارس ۱۹۶۸ در «مای لای» بازتاب شدیدی در جهان پیدا کرد. به دستور سرگرد «ویلیام کالی» سربازان لشگر بیست و سوم توپخانه، ۳۴۷ نفر را که افراد مسن، زنان، کودکان و حتی نوزاد بودند قتل‌عام کردند. هر موجود زنده‌ای را از بین بردند و خانه‌های مردم را به آتش کشیدند.

سربازان آمریکایی از سلاح‌های شیمیایی هم استفاده کردند. یکی از مشهورترین مواد شیمیایی به کارگرفته شده توسط آمریکایی‌ها در آمریکا، «عامل نارنجی» نام داشت. ماده‌ای که یک استکان ازآن برای کشتن یک نفر کافی است. در آن سال‌ها در ویتنام شمالی 16 میلیون جمعیت وجود داشت که برای هر فرد ویتنامی ۵ لیتر از این ماده مورد استفاده قرار گرفت.

بر اساس برآوردها بر اثر این سم‌پاشی‌ها 400 هزار نفر کشته یا ناقص‌العضو شدند و در سال‌های بعدی تاکنون نزدیک به 500 هزار کودک با اختلالات مادرزادی تولد یافته‌اند.

میلیون‌ها ویتنامی در طول جنگ در معرض عامل نارنجی قرارگرفتند. بر اساس برخی بررسی‌های مقدماتی‌، برآورد می‌شود که امروزه حدود یک میلیون ویتنامی در اثر این ماده دچار معلولیت یا دیگر مشکلات سلامتی هستند؛ بنابراین مطالعات‌، در حدود 100 هزار از این یک میلیون ویتنامی کودکانی با معلولیت‌ها و نقص‌های مادرزادی هستند.این انسان‌های آسیب‌دیده تنها با ناتوانی‌ها و مشکلات سلامتی فیزیکی دست و پنجه نرم نمی‌کنند‌، بلکه ناراحتی‌های روانی نیز‌گریبانگیرشان است. بسیاری از این کودکان قادر به مدرسه رفتن و والدینشان قادر به کار کردن نیستند. در سال ۱۹۶۹ به تنهایی 1034 هکتار از جنگل‌ها با استفاده از این عامل نابود شد «عامل آبی» نیز یکی دیگر از مواد شیمیایی بود که برای نابود کردن محصولات کشاورزی و از بین بردن ذخایز غذایی ویتنام شمالی بر روی محصولات کشاورزی استفاده می‌شد. آمریکا در مجموع‌، نزدیک به هشتاد میلیون لیتر مواد سمی عامل نارنجی و آبی بر فراز جنگل‌ها و مزارع برنج ویتنام پاشید‌، نیمی از جنگل‌های ویتنام بدین طریق ویران شد.

طبق گزارش کنگره جهانی زنان، تأثیر سلاح‌های سمی بر حدود بیست هزار نفر در چهل و شش روستا که غالباً زن، کودک و پیر بودند‌، منجر به ابتلا به سوختگی، کوری، و اسهال خونی شد. استفاده از گلوله‌های آتش‌زا که پس از انفجار، فسفر ملتهبی ایجاد می‌کرد، قربانیان خود را به شدت دچار جراحت گرداند به طوری که سراسر بدن آنها سوخت. کاربرد این مواد شیمیایی اثراتی سوء انسانی و زیست‌محیطی دارد که برای سال‌ها باقی مانده است.

آزمایش‌های اخیر بر روی نمونه‌های بافت انسانی از افراد ساکن در بخش‌هایی از ویتنام که این مواد بر آن پاشیده شده نشان‌ می‌دهد‌، این ماده سمی به نسل‌های بعدی نیز منتقل شده است.