ﺗﻮ ﻛﯿﺴتی ﻛﻪ ﭘﺮاﻛﻨﺪﻩ در ﻫﻮای ﻣنی

ﺗﻮ ﻛﯿﺴتی ﻛﻪ ﭘﺮاﻛﻨﺪﻩ در ﻫﻮای ﻣنی
ﺗﻨﯿﺪﻩ ای ﺑﻪ وﺟﻮدم ولی ﺳﻮای ﻣنی

ﻛﺠﺎی زﻣﺰﻣﻪ ﻫﺎﯾﻢ،ﻛﺠﺎی ﺣﺎدﺛﻪ ای؟
ﻛﺠﺎ ﺑﺠﻮﯾﻤﺖ ای ﺟﺎن،ﻛﻪ ﻧﺎﻛﺠﺎی ﻣنی

ﮔﺮﻩ زدی ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻛﻼف ﭼﺸﻢ ﻣﺮا
ﺑﻪ اﯾﻦ ﮔﺮﻩ زدﻧﺖ ﻫﻢ ﮔﺮﻩ ﮔﺸﺎی ﻣنی

درﯾﻦ ﻫﺠﻮم ﺳﯿﺎهی ﻛﻪ ﻣﺎﻩ ﭘﯿﺪا ﻧﯿﺴﺖ
ز گم شدن نهراسم، ﻛﻪ روﺷﻨﺎی ﻣنی

ﻛﺴی ﺷﺒﯿﻪ ﺗﻮ درﻣﻦ،ﻣﺮا ﺑﻪ درﯾﺎ ﺑﺮد
رﺳﯿﺪﻩ ام ﺑﻪ ﯾﻘﯿﻦ:اﯾﻦ ﻛﻪ ﻧﺎﺧﺪای ﻣنی

ﺳﻮال ﻛﺮدﻩ ام ﻋﻤﺮی:ﭼﺮا…ﭼﺮا…واﯾنک
ﺗﻮیی ﻛﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺻﺪﻫﺎ ﭼﺮا ﭼﺮای ﻣنی

ولی ﺳﻮال ﺑﺪون ﺟﻮاب ﻣﺎﻧﺪﻩ ی ﻣﻦ:
ﺗﻮ ای ﻏﺮﯾﺒﻪ ﻛﻪ ﻫﺴتی ﻛﻪ آﺷﻨﺎی منی