اميد و راه حل

اميد و راه حل

هدف بنیادی و اصلی همه انجمن های گمنام نشان دادن این نکته است که امکان بهبودی از بیماری اعتیاد وجود دارد. معتادان در عذاب با مشاهده اینکه سایر معتادان راه حلی برای مشکل خود پیدا کرده و با کارکرد ١٢ قدم توانسته اند به طور روزانه در بهبودی به سر ببرند، امیدواری و شهامت لازم را به دست آورده و در می یابند که خود نیز قادر به انجام این کار هستند.

 

معتادانی که سالیان زیادی همواره با نامیدی و ترس از ترک اعتیاد زندگی کرده اند، با وارد شدن در انجمن های گمنام متوجه می شوند که بهبودی از اعتیاد کاری غیرممکن و منحصر به فرد نیست و افرادی که از این طریق بهبود یافته اند، به سادگی، تنها قدم ها را به صورت روزانه کارکرده اند. آنها به این دلیل که موفق به ساختن زندگی خود شده و امروز افراد سالم و موثری برای خود و جامعه خود هستند، برای ما یک منبع الهام و یک الگوی موفق به شمار می رند.

 

۲. همسانی و حمایت

کسانی که از بیماری اعتیاد رنج می برند به ندرت می توانند پشتیبانی و حمایتی را که انتظار دارند، از افراد عادی دریافت کنند؛ چراکه اکثر مردم درک صحیحی از بیماری اعتیاد ندارند. مردم عادی اطراف ما معتادان بیشتر اوقات از ما اجتناب نموده و ما را به باد تحقیر و انتقاد گرفته اند. ما معتادان اغلب به عنوان اشخاصی که اراده ی ضعیفی دارند دیده می شویم و دیگران نیز از این واقعیت که ما به یک بیماری مزمن مبتلا هستیم نا آگاه هستند و در مورد ما بنا بر رفتارمان قضاوت می کنند.

 

غالباً مردم نسبت به مبتلایان به سایر بیماری های مزمن مانند سرطان ، دلسوز و همدل هستند. اما فاجعۀ بیماری اعتیاد از آنجایی نشأت می گیرد که هیچ شناختی نسبت به آن وجود ندارد. معمولاًعکس العمل مردم در مواجهه با کسانی که به بیماری اعتیاد مبتلا هستند، بروز خشم و تحقیر است. با وجود چنین شرایطی ما معتادان برای دستیابی به بهبودی و حمایت به کجا باید برویم؟ درچه مکانی می توانیم با دیگران احساس برابری و همسانی کنیم؟ برای یافتن راه حلی برای مشکل اعتیادمان، بدون اینکه تحقیر و سرزنش شویم به کجا باید پناه ببریم؟ پاسخ همه این سوال ها انجمن های گمنام است که حمایت مورد نیاز ما معتادان را فراهم می کند.

 

ما در انجمن های گمنام، می توانیم به کمک یکدیگر از بند بیماری مشترک خود رها شویم و چگونگی بهبودی با کارکرد ١٢ قدم را تجربه کنیم. این زمانی است که ما جزئی از یک شبکۀ حمایت جمعی شده ایم؛ شبکه ای که اعتیاد را به عنوان یک بیماری می شناسد و ما را مجبور به پنهان شدن در پشت احساس شرم و گناه نخواهد کرد.

 

٣. عدم پیش داوری

در جلسات انجمن های گمنام ما مورد قضاوت دیگران قرار نمی گیریم، چون در میان کسانی خواهیم بود که مشکلاتی مشابه مشکل ما دارند. شنیدن هیچ موضوعی همراهان بهبودي ما در جلسات را متعجب نمی کند، چرا که آنها نیز بسیاری از وقایع و بدبختی هایی که ما داشته ایم را تجربه کرده اند.

 

در این گردهمایی ها متوجه می شویم که بسیاری از احساسات ما همانند ناامني، ترس، و شرم، در سایر معتادان در بهبودی نیز وجود دارند و رفتار معتادگونۀ ما نیز مانند آنها روندهای مخرب و خاصی را دنبال می کند و چه بسا دیگران اعمالی به مراتب بدتر از ما را قبلأ انجام داده اند. همه ما از یک بیماری فكري، جسمی و روحی رنج می بریم.

 

این جنبۀ کلیدی انجمن ها ما را قادر می سازد تا صادقانه درمورد احساساتمان صحبت کرده و احتمالاً برای اولین بار در زندگی آن ها را با دیگران مطرح کنیم با شرکت در جلسات انجمن های گمنام، دیگر احساسات بد و ناخوشایند را در خودمان تلنبار نکرده و نیازی به مصرف مواد مخدر به منظورتسکین دردهای خود نخواهیم داشت. درعوض بابه اشتراک گذاری تجربیات وصحبت کردن با دیگران و گوش دادن به آنها، تسکین مورد نیاز خود را بدست می آوریم.

 

۴. مبارزه با انکار

با شرکت در جلسات انجمن های گمنام و شنیدن تجربیات سایر معتادان ما می توانیم در مورد اینکه آیا از بیماری اعتیاد رنج می بریم یا نه اطمینان حاصل کنیم. این کار به ما شهامت می دهد تا به مرور دیوار انکار خود را شکسته و واقعیت بیماری خود را بپذیریم. ما متوجه خواهیم شد که اعتیاد می تواند روی هرشخصی تأثیر بگذارد و تنها مختص به ما نیست.

 

افراد متفاوتی در جلسات انجمن های گمنام حضور خواهند داشت؛ آنهایی که ثروتمند و آنهایی که فقیرند، آنهایی که شاغل بوده و آنهایی که بیکارند، آنهایی که خانواده داشته و آنهایی که خانواده ای ندارند. هر کسی بدون توجه به نژاد، عقیده و یا مذهبی که دارد می تواند به بیماری اعتیاد مبتلا شود. ما نیز با علم به این موضوع می توانیم تسکین یافته و بپذیریم که یکی از همین افراد هستیم. ما از طريق حضور در این جلسات این واقعیت را کشف می کنیم که برای بیماری اعتیاد ما نیز راه حلی