ﺑﻐﺾ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻦ ﻭ ﺑﯽ ﻫﺮ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ
ﺷﺮﻡ ﺭﺍ ﮔﺎﻫﯽ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ ! ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ !
ﺧﻮﺏ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺩﻟﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﭘﺮ ﺍﺳﺖ
ﭘﺲ ﺧﺮﻭﺷﺎﻥ ﺷﻮ ! ﺷﺒﯿﻪ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﺕ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺷﺪﻩ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻦ
ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺳﻨﮓ ﺻﺒﻮﺭﺕ ! ﺑﯽ ﮐﺮﺍﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ
ﮔﺮﯾﻪ ﮔﺎﻫﺖ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ﻧﺎﺯ ﺗﻮ ﺭﺍ ! ﭘﺲ ﻧﺎﺯﺩﺍﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ
ﺍﺷﮏ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﺮﺍﺑﯽ ﻣﮋﺩﻩ ﯼ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺩﻟﺖ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ
ﺭﺷﺘﻪ ﮐﻮﻫﯽ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ
ﺍﯾﻦ ﻣﻦِ ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺭﺍ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ
ﺑﺎ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺁﺭﺍﻡ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺷﺪ ! ﺑﯿﺎ
ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻢ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ