کلمات در ذهنم آتش میگیرند . . .

کلمات در ذهنم آتش میگیرند . . .

انگار هیچکدامشان دوست ندارند ،

عریان بر صفحه بنشینند ،

و باتو حرف بزنند . . .

شرم حضورت ،

واژه هارا به تکاپو انداخته . . .

حتی تصور اینکه ،

چشم هایی نظاره گر این جمله هاست ،

هراس را در من شکوفا میکند . . .

از کجا باید ببنویسم . . .

از ناکجای حادثه . . .

از آهنگ هایی که ،

صدایش را از گیتار شکسته ی مردی ،

هر نیمه شب میشنوم . . .

وخواب هایی که روزی به بیداری میرسند . . .

از خوشبختی های کوچکی ،

که در کوله پشتی مدرسه ام گم شد . . .

و تو که هیچ چیز ،

جای نبودنت را پر نمیکند . . .

نه . . . !

کافیست . . .

رشته کلام باید بریده شود . . .

دوست ندارم از خاطرات مردی بنویسم ،

که غروب و طلوع خورشید را ،

گریه میکند . . .

آینده هنوز در راه است . . .

اما در شعر های مضطرب من ،

هیچ چیز زیر و رو نمیشود . . .

مگر کاغذهایی که ،

دچار زردی و سالخوردگی خواهند شد . . .

شعر ها نه . . .

شعرها نه . . .

اما شاعر میشکند . . .

ودر روزمرگی هی پیر میشود . . . !

من به ایمان تو ایمان دارم . . .

و دلخوش روزهای نیامده میمانم . . .