آوا همان جامعه یهودیان صهیونیستی است که آرزوی برپایی تمدن
آوا همان جامعه یهودیان صهیونیستی است که آرزوی برپایی تمدن خود را دارد و با کمک دیگر انسانها از زنجیر دشمنانش رها شده و سپس همان یاریگران را به نیت مرگشان رها میکند و شهر شلوغ، جامعه بشری است که صهیونیست، رها و آزاد اما ناشناس، وارد آن میشود...
در فیلم سینمایی فرا ماشین (EX Machina)، هوش مصنوعی ساخته شده «آوا»[1] نام دارد که برای آن از آخرین نسخه پیشالگوهای هوش مصنوعی استفاده شده است. سازنده آن یک دانشمند نابغه و منزوی سایبر به نام ناتان بیتمن[2] است. بیتمن، مدیرعامل بزرگترین شرکت موتور جستجوگر جهان با نام بلوبوک[3]، بین کارمندانش مسابقه ای برگزار می کند. برنده این مسابقه حق دارد یک هفته را با او در ویلای دورافتادهاش بگذراند. فرد منتخب خوششانس کالب اسمیت[4] است، اما او، تا قبل از رسیدن به مقصد، نمی داند که ناتان برنامه ای فراتر از گفتگو و مشاهده برای اقامت کالب در ویلایش درنظر گرفته است. او از کالب می خواهد تا در یک «آزمون تورینگ»[5] شرکت کند. او باید با آوا تعامل داشته باشد و ببیند که آیا او می تواند شبیه یک انسان شود یا خیر. کالب از میزان واقعی بودن آوا شگفتزده می شود، آنقدر که کمکم به اخلاقی بودن تعاملات ناتان با آوا شک می کند. ظاهراً احساسات کالب نسبت به آوا مطابق با احساسات آوا نسبت به او هستند، اما آیا به راستی آوا عواطف را تجربه میکند یا صرفاً ادای این کار را در می آورد؟ و اینکه آیا کالب تحت کنترل شرایط است یا ناتان مانند یک صحنهگردان عمل می کند و، نه تنها کنترل آوا، بلکه نخ کالب را نیز در دست گرفته است؟
فراماشین در دام فنی بودنِ بیش از حد نمیافتد. خط داستانی سر راست است و چندان از اصطلاحات فنی استفاده نمی شود. ناتان زمان زیادی را صرف توضیح نحوه خلق آوا نمی کند، گرچه (برای ترساندن کالب) می گوید که او نهایتاً برای هموار کردن مسیر برای پیشالگوی بعدی و پیشرفتهتر کشته خواهد شد. از نظر ناتان، که خالق است، این ماشین ها فرقی با سایرکامپیوترهای پیشرفته ندارند. او خواستار تکمیل آنها است، اما هرگز به آنها به چشم موجودات زنده منحصر بهفرد نگاه نمیکند. از نظر کالب، که ناظر بیرونی است، حقیقت سیال تر است و اقدامات ناتان سؤالبرانگیز هستند.
ادامه دارد...
در فیلم سینمایی فرا ماشین (EX Machina)، هوش مصنوعی ساخته شده «آوا»[1] نام دارد که برای آن از آخرین نسخه پیشالگوهای هوش مصنوعی استفاده شده است. سازنده آن یک دانشمند نابغه و منزوی سایبر به نام ناتان بیتمن[2] است. بیتمن، مدیرعامل بزرگترین شرکت موتور جستجوگر جهان با نام بلوبوک[3]، بین کارمندانش مسابقه ای برگزار می کند. برنده این مسابقه حق دارد یک هفته را با او در ویلای دورافتادهاش بگذراند. فرد منتخب خوششانس کالب اسمیت[4] است، اما او، تا قبل از رسیدن به مقصد، نمی داند که ناتان برنامه ای فراتر از گفتگو و مشاهده برای اقامت کالب در ویلایش درنظر گرفته است. او از کالب می خواهد تا در یک «آزمون تورینگ»[5] شرکت کند. او باید با آوا تعامل داشته باشد و ببیند که آیا او می تواند شبیه یک انسان شود یا خیر. کالب از میزان واقعی بودن آوا شگفتزده می شود، آنقدر که کمکم به اخلاقی بودن تعاملات ناتان با آوا شک می کند. ظاهراً احساسات کالب نسبت به آوا مطابق با احساسات آوا نسبت به او هستند، اما آیا به راستی آوا عواطف را تجربه میکند یا صرفاً ادای این کار را در می آورد؟ و اینکه آیا کالب تحت کنترل شرایط است یا ناتان مانند یک صحنهگردان عمل می کند و، نه تنها کنترل آوا، بلکه نخ کالب را نیز در دست گرفته است؟
فراماشین در دام فنی بودنِ بیش از حد نمیافتد. خط داستانی سر راست است و چندان از اصطلاحات فنی استفاده نمی شود. ناتان زمان زیادی را صرف توضیح نحوه خلق آوا نمی کند، گرچه (برای ترساندن کالب) می گوید که او نهایتاً برای هموار کردن مسیر برای پیشالگوی بعدی و پیشرفتهتر کشته خواهد شد. از نظر ناتان، که خالق است، این ماشین ها فرقی با سایرکامپیوترهای پیشرفته ندارند. او خواستار تکمیل آنها است، اما هرگز به آنها به چشم موجودات زنده منحصر بهفرد نگاه نمیکند. از نظر کالب، که ناظر بیرونی است، حقیقت سیال تر است و اقدامات ناتان سؤالبرانگیز هستند.
ادامه دارد...
- ۳۸۱
- ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط