بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول : همسفر با کاروان :
چون به ویژه در این ایام، پرچم نهضت ابا عبداللّه الحسین علیه السلام را بر افراشتیم و مکرر اعلام مواضع نمودیم که یااَباعَبْدِاللَّهِ اِنّی سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَکُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَکُمْ اِلی یَوْمِ الْقِیامَةِ؛ پس همگی به دنبال بزرگان خاندان و سرورانی چون حضرات ابوالفضل، علی اکبر، زینب کبری، قاسم، عبداللّه، رباب و ... علیهم السلام، به صحنه و میدان آمده‌ایم.
آنان که به شهادت رسیده‌اند، در جوار شهدای کربلا جای گرفته‌ اند، اما آنان که هنوز زنده هستند، به حرکت جهانی خود در کاروان امام سجاد و زینب کبری علیهما السلام، ادامه می‌دهند.
وَ ما رَأیتُ الّا جَمیلاً :مستکبران، جباران و ظالمان تاریخ، همیشه برای تطهیر خود و فریب مردمان،ادعای جبرگرایی کرده‌ و گفته‌ اند : ما اختیاری نداشتیم، این بلایا و مصیبت‌ها را خدا بر سر شما آورده است.!
ابن زیاد ملعون نیز به حضرتش گفت: دیدی خدا با برادرانت چه کرد؟!؛و ایشان در پاسخی کوتاه، اما ژرف،حکیمانه، عارفانه و البته سیاسی،فرمودند:وَ ما رَأیتُ الّا جَمیلاً -و من جز زیبایی ندیدم!
چرا که شهید نظر می‌کند به وجه الله؛ پس وجه الله در او تجلی می‌یابد و این وجه بسیار زیباست؛ همان تجلی جمال الهی است.
سید الشهداء علیه السلام، خود وجه الله بود و شهدا همه نظر به او داشتند و زینب علیها السلام، شاهد تمام این زیبایی‌ها. پس فرمود: وَ ما رَأیتُ الّا جَمیلاً.