ابن قولویه و کلینی و سیّد ابن طاووس و دیگران به سندهای مع

ابن قولویه و کلینی و سیّد ابن طاووس و دیگران به سندهای معتبر از ثقه جلیل القدر معاویة بن وهب بجلّی کوفی، روایت‏‏ کرده‏ اند که گفته:

زمانی خدمت امام صادق علیه السّلام رفتم، آن حضرت را در مصلاّی خویش مشغول نماز دیدم، صبر کردم تا نمازش به پایان رسید، پس از آن شنیدم با پروردگار خود مناجات می‏ کرد و می‏ گفت:

ای خدایی که ما را به کرامت‏‏ مخصوص کردی و به ما وعده شفاعت دادی و علوم رسالت را به ما عنایت کردی و ما را وارث انبیا قرار دادی، و امّتهای گذشته‏‏ را به ما ختم فرموده و ما را به وصیّت پیامبر اختصاص داده و علم گذشته و آینده را به ما عطا فرموده و دلهای مردم را به جانب‏‏ ما میل داده‏ ای (اغفرلی و لاخوانی و زوّار قبر ابی الحسین بن علیّ صلوات اللّه علیهما) مرا و برادرانم و زوّار قبر پدرم امام حسین (علیه السلام) را بیامرز، آنان‏ که اموال خود را خرج کرده‏ اند و بدنهای خود را از شهرها بیرون آورده‏ اند، به خاطر رغبت در نیکی ما و امید به ثوابهای تو، در امر صله به‏‏ ما و برای شاد نمودن پیامبرت و اجابت کردن امر ما و به علّت خشمی که بر دشمنان وارد کرده‏ اند و قصد ایشان از این عمل خشنودی توست، پس ایشان را از جانب ما به خشنودی جزا ده، و شب و روز آنها را حفظ کن و در اهل و اولادشان‏‏ که در وطن گذاشته‏ اند خلیفه آنان باش به خلافت نیکو، و رفیق ایشان باش و شرّ هر جبّار معاند و هر ضعیف و شدید از آفریدگانت و شرّ شیاطین جن و انس را از آنان دفع فرما، و به ایشان زیاده از آنچه از تو امید دارند عنایت کن، امید به تو در دور شدن از وطنهایشان، و اختیار کردنشان ما را، بر فرزندان و اهالی و خویشان خود. خدایا دشمنان، بیرون‏‏ آمدن آنان را به زیارت ما عیب گرفتند، و این مخالفت دشمنان مانع ایشان از قصد و بیرون آمدن بسوی ما نشد،

فَارْحَمْ تِلْکَ الْوُجُوهَ الَّتِی غَیَّرَتْهَا الشَّمْسُ وَ ارْحَمْ تِلْکَ الْخُدُودَ الَّتِی تُقَلَّبُ عَلَی قَبْرِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیْهِ السَّلامُ

پس رحم کن آن صورتها را که آفتاب تغییر داده و رحم کن گونه‏ های آنان را که بر قبر امام حسین علیه السلام می‏ گردانند.

و رحم کن آن دیده‏ ها را که برای دلسوزی بر ما اشکشان جاری شد و رحم کن آن دلها را که زاری کردند، و سوختند برای مصیبت ما، و رحم کن آن صداها را که در مصیبت ما بلند کرده‏ اند. خدایا آن‏ جانها و بدنها را به تو می‏ سپارم، تا آنها را از حوض کوثر در روز تشنگی سیراب کنی و پیوسته آن حضرت به این صورت در سجده دعا می‏ کرد.

چون فارغ شد، عرضه داشتم: این دعایی‏‏ که من از شما شنیدم، اگر در حق کسی می‏ کردید که خدا را نمی‏ شناخت، گمان داشتم هرگز آتش دوزخ به او نرسد، و اللّه‏‏ آرزو کردم که آن حضرت را زیارت کرده بودم و حجّ انجام نداده بودم!!

امام فرمود: تو چه بسیار نزدیکی به آن حضرت،‏‏ تو را از زیارت چه چیز مانع است؟ معاویه! ترک زیارت مکن.

گفتم: فدایت شوم، نمی‏ دانستم این اندازه فضیلت‏‏ دارد.

فرمود: ای معاویه، آنها که در آسمان برای زیارت‏ کنندگان آن حضرت دعا می‏ کنند، زیاده از آنهایند که در زمین دعا می‏ کنند.

زیارت آن حضرت را برای ترس از احدی ترک مکن، که هرک

س به خاطر ترس، ترک زیارت کند آن‏ قدر حسرت می برد، که آرزو می‏ کند ای کاش به اندازه‏ ای نزد قبر آن حضرت می‏ ماندم که در آنجا دفن می‏ شدم!

آیا دوست‏‏ نداری خدا تو را در میان آنهایی که رسول خدا و علی و فاطمه و امامان معصوم علیهم السّلام بر آنها دعا می‏ کنند، ببیند؟

آیا نمی‏ خواهی از آنها باشی که ملائکه در قیامت با آنان مصافحه می‏ کنند؟

آیا نمی‏ خواهی از آنها باشی که در قیامت وارد شوند و هیچ گناهی بر آنها نباشد؟

آیا نمی‏ خواهی از آنها باشی که در قیامت رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم با آنان مصافحه می‏ کند؟!
#اربعین