بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
در دعای معروفی که خواندش در دوران غیبت بسیار توصیه شده، می‌خوانیم که خداوندا! تو خود، خودت، پیامبرت و حجّتت را به من بشناسان :
اللَّهُمَّ عَرِّفْنِي نَفْسَكَ فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِي نَفْسَكَ لَمْ أَعْرِفْ رَسُولَكَ - بار الها! تو مرا به خود شناسا كن كه اگر تو شناسايم به خويش نفرمايى رسولت را نخواهم شناخت؛
اللَّهُمَّ عَرِّفْنِي رَسُولَكَ فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِي رَسُولَكَ لَمْ أَعْرِفْ حُجَّتَكَ -بار الها - تو رسولت را به من بشناسان و گرنه حجتت را نخواهم شناخت؛
اللَّهُمَّ عَرِّفْنِي حُجَّتَكَ فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِي حُجَّتَكَ ضَلَلْتُ عَنْ دِينِي. - بار الها! تو حجتت را به من بشناسان، و گرنه از دين خود گمراه خواهم شد.
پس، شناخت - معرفت ما، پس از شناساندن معروف‌حاصل می‌شود و هر کسی یا هر چیزی، به نحو و به مقداری که خودش را می‌شناساند، قابل شناختن می‌باشد.